Alheilagt Hjarta Jesú– stórhátíð í júní, föstudaginn eftir Dýradag

Gegnum Jesú helgast hjarta
í himininn upp ég líta má,
Guðs míns ástar birtu bjarta
bæði fæ ég að reyna' og sjá.
Hryggðarmyrkrið sorgar svarta
sálu minni hverfur þá.

Hjartans innstu æðar mínar
elski, lofi, prísi þig,
en hjartablóð og benjar þínar
blessi, hressi, græði mig.
Hjartans þýðar þakkir fínar
þér sé, gæskan eilíflig. 
Hallgrímur Pétursson

Í dag fagnar kirkjan stórhátíð hins Alhelga Hjarta Jesú, sem hefur lengi verið kær guðrækni meðal kristinna manna, einkum í Vesturkirkjunni, en í vaxandi mæli einnig í austrænni helgisiðavenju. Á þessari hátíð dveljum við við dýpstu verund Krists – Hjarta hans – sem opinberar elsku Guðs til mannkynsins í sárum og útstreymi lífs og kærleika. Tilbeiðslan beinist ekki að líffæri heldur að persónu Krists, að honum sem elskaði „allt til enda“ (Jh 13,1), og gaf líf sitt fyrir vinina (Jh 15,13).

Einnig fagna Karmelsystur af hinu Guðlega Hjarta Jesú GHJ aðalhátíð reglu sinnar. Árið 2001 komu Karmelsystur af hinu guðdómlega hjarta Jesú til starfa á Norðurlandi. Þær aðstoða við messuhald og trúfræðslu og starfa einnig við gæslu ungbarna. Heimasíða reglunnar er: https://carmeldcj.org/

Heilagur Barnabas postuli – minning 11. júní

Heilagur Barnabas postuli

Hinn 11. júní minnist kirkjan heilags Barnabasar postula. Þótt hann hafi ekki verið einn af hinum tólf sem Jesús kallaði meðan hann gekk um Galíleu og Júdeu var hann talinn meðal postulanna af frumkirkjunni vegna þess mikilvæga hlutverks sem hann gegndi við útbreiðslu fagnaðarerindisins.

Upprunalega hét hann Jósef og var levíti frá Kýpur (Post 4,36). Postularnir gáfu honum hins vegar nýtt nafn: Barnabas. Heilagur Lúkas skýrir nafnið sem „maður hvatningar“ eða „sonur huggunar“. Það nafn varð eins konar æviágrip hans. Hann selur eigur sínar til að hjálpa kirkjunni (Post 4,36–37), stendur með Páli þegar aðrir vantreysta honum (Post 9,26–27), styrkir hina nýju kristnu í Antíokkíu (Post 11,22–24) og sér möguleika í Markúsi guðspjallamanni þegar aðrir sjá aðeins mistök hans (Post 15,36–39). Hvert sem litið er í Postulasögunni birtist Barnabas sem maður sem byggir upp, hvetur og leiðir aðra nær þeirri köllun sem Guð hefur gefið þeim.

Hl. Landry biskup í París - minning 10. júní

Í dag minnist kirkjan heilags Landrys, sem gegndi embætti biskups í París um miðja 7. öld. Hans er einkum minnst fyrir kærleika sinn til fátækra og sjúkra, og fyrir þá merku arfleifð sem hann skildi eftir með stofnun Hôtel-Dieu – sjúkrahúss sem hefur starfað í hjarta Parísar allt til þessa dags.

Fátækt og neyð í miðaldaborg

Á dögum heilags Landrys, um 650, var París lítil miðaldaborg á eyju í Signu (Île de la Cité), þar sem íbúarnir bjuggu við bág kjör. Þótt borgin væri formlega höfuðstaður Frankaríkis, voru byggingar oft úr timbri, hreinlætisaðstaða frumstæð og farsóttir tíðar. Fátækt var víðtæk, og ekkert almennt velferðarkerfi var til.

Fólk sem veiktist og gat ekki unnið, eða varð gamalt og hjálparlaust, átti oft fáa möguleika til að lifa af nema með stuðningi kirkjunnar. Það er í þessu samhengi sem stofnun Hôtel-Dieu undir forystu Landrys verður byltingarkennd – því þar var komið upp stað þar sem veikir og fátækir fengu aðhlynningu, bæði líkamlega og andlega, í nafni kærleika Krists.

Heilagur Efraím djákni og kirkjufræðari – minning 9. júní

Heilagur Efraím djákni og kirkjufræðari

„Á hverjum stað sem þú sérð er tákn hans að finna.“ Þannig skrifaði heilagur Efraím, einn mesti rithöfundur og sálmaskáld austurkirkjunnar. Hann var uppi á fjórðu öld, á tímum þegar kristnin var að festa rætur eftir aldir ofsókna, og varð þekktur fyrir að tjá leyndardóma trúarinnar með ljóðum, sálmum og myndrænu máli sem snerti hjörtu fólks.

Efraím fæddist um árið 306 í borginni Nisibis í Mesópótamíu, nálægt landamærum núverandi Tyrklands og Sýrlands. Hann var djákni alla ævi og lagði sig fram um að þjóna kirkjunni með kennslu fremur en kirkjulegum embættum. Biskupinn Jakob af Nisibis sá hæfileika hans snemma og fól honum að kenna kristna trú og skýra Heilaga ritningu.

Heilagur Norbert, biskup og reglustofnandi - minning 6. júní

Í hinni miklu endurnýjun kirkjulífs sem varð í Evrópu á 12. öld átti heilagur Norbert mikilvægan þátt. Hann var af aðalsættum og sóttist í fyrstu eftir metorðum og hefðbundnum veraldlegum skemmtunum. En þegar hann komst lifandi frá falli af hestbaki vegna nálægrar eldingar umbreyttist líf hans algjörlega. Hann ákvað að helga sig þjónustu Krists, varð prestur og sneri sér að boðun og predikun í anda nýrrar umbótahreyfingar innan kirkjunnar.

Kirkja sem hafði glatað áhrifavaldi sínu

Á þessum tíma glímdi kirkjan við verulega innri veikleika. Þrátt fyrir að hún væri andlegt leiðarljós álfunnar, hafði hún í mörgum héruðum glatað siðferðislegu trausti meðal fólksins. Prestar bjuggu iðulega í sambúð og héldu hjákonur – þrátt fyrir bann. Biskupar voru stundum skipaðir af veraldlegum höfðingjum gegn greiðslu, og prestar sinntu iðulega starfi sínu af áhugaleysi, lifðu lífi munaðar og umgengust sakramentin ekki af virðingu.

Þetta ástand kom til vegna þess að kirkjuleg embætti höfðu um langt skeið verið undir áhrifum veraldlegs valds. Þegar páfastóll og hinar guðræknu hreyfingar innan kirkjunnar fóru að kalla eftir innri hreinsun, hófst víðtæk umbótavakning – og hl. Norbert varð ein af áhrifamestu röddum hennar.

Heilagur Bonifatíus – trúboðsbiskup og píslarvottur - minning 5. júní

Eldmóður, hugrekki og trúfesti einkenndu líf heilags Bonifatíusar trúboðsbiskups og píslarvotts sem lagði líf sitt að veði fyrir útbreiðslu fagnaðarerindisins í heiðnum héruðum Germaníu á 8. öld. Hann er kallaður „postuli Þjóðverja“ og minning hans er haldin hátíðleg í dag, hinn 5. júní.

Æviágrip

Bonifatíus fæddist sem Wynfrith um árið 675 í suðvesturhluta Englands og gekk ungur í klaustur þar sem hann menntaðist vel í heilagri ritningu og klassískum fræðum. Þrá hans eftir að boða Krist leiddi hann yfir Ermarsund til Frakklands og þaðan áfram til Germaníu þar sem hann hóf kristniboð meðal Saxa, Frísa og í Þýskalandshéruðum. Hann fékk vernd frá páfanum í Róm og var vígður biskup yfir þessu víðfeðma og óskipulagða trúboðssvæði.

Magnifica Humanitas – fyrsta umburðarbréf Leós XIV páfa

Leó páfi XIV

Hinn 15. maí síðastliðinn birti Leó XIV páfi sitt fyrsta umburðarbréf, Magnifica Humanitas („Hin stórfenglega mannlega reisn“). Bréfið hefur vakið mikla athygli um allan heim vegna þess að þar fjallar páfinn um gervigreind, stafræna tækni og þær miklu breytingar sem nú eru að verða á samfélagi okkar. En þrátt fyrir það er þetta ekki fyrst og fremst bréf um tölvur eða vélar. Það er bréf um manninn.

Páfinn undirritaði bréfið á afmælisdegi Rerum Novarum, hins fræga umburðarbréfs Leós XIII frá árinu 1891. Þar fjallaði kirkjan um áskoranir iðnbyltingarinnar. Nú telur Leó XIV að heimurinn standi frammi fyrir nýrri samfélagsbyltingu sem tengist gervigreind og stafrænum kerfum, og því þurfi kirkjan enn á ný að leggja sitt af mörkum til umræðunnar.

Hl. Karl Lwanga og félagar – trúföst vitni í Úganda - minning 3. júní

Í hjarta Afríku, á seinni hluta 19. aldar, kom fram hópur ungra manna sem völdu frekar dauðann en að svíkja trú sína. Þeir voru þjónar og hirðmenn við hirð Kabaka (konungs) í Buganda, sem er nú hluti af Úganda. Þegar konungur fór að ofsækja kristna menn, stóðu þeir fastir í trúnni – og greiddu fyrir það með lífi sínu. Karl Lwanga var leiðtogi þessara ungu píslarvotta og 3. júní á hverju ári minnist kirkjan þeirra.

Karl Lwanga sem verndari drengjanna

Hirð Kabaka Mwanga II var skipulögð með fjölda þjóna og hirðmanna, þar á meðal ungra drengja sem gegndu hlutverki skjaldsveina og þjónustufólks konungs. Þegar kristni barst til Buganda með kaþólskum og anglískum trúboðum, tóku margir þessara drengja trú, og meðal þeirra varð Karl Lwanga einn af áhrifamestu leiðtogunum.

Hl. Marsellínus og hl. Pétur píslarvottar - minning 2. júní

2. júní minnist kirkjan tveggja píslarvotta sem ekki aðeins gáfu líf sitt fyrir trúna – heldur grófu þeir einnig sína eigin gröf. Á fjórðu öld í Róm, í skugga harðra ofsókna Díókletíanusar keisara, lögðu þeir heilögu Marsellínus, prestur, og Pétur, dyravörður, líf sitt í hendur Guðs. Þeir voru drepnir í afskekktum skógi og lík þeirra falin, en trúrækni kristinna manna og trúfesti páfa tryggðu að minning þeirra lifir. Þeir eru tákn um þá sem bera kross sinn í hljóði – en verða ljós heimsins. Hér segir frá þeim.

Heilagir Marsellínus og Pétur – píslarvottar við Via Labicana

Tvö lárviðartré, skógur sem breytti um nafn og katakombur sem nú eru meðal þekktustu í heimi – þetta eru leifar af löngu horfnu landslagi sem lifir áfram í ritum og steini, og styður þá arfleifð sem hefðin hefur varðveitt. Í þessu umhverfi birtist saga tveggja kristinna píslarvotta frá fjórðu öld: prestsins Marsellínusar og dyravarðarins Péturs. Saga þeirra er varðveitt bæði í elstu píslarvottaskrám og í neðanjarðargöngum, höggnum í rómverskan leir.

Heilagur Jústínus heimspekingur og píslarvottur – minning 1. júní

Heilagur Jústínus heimspekingur og píslarvottur

Á fyrsta hluta annarrar aldar eftir Krist var uppi í Samaríu maður að nafni Jústínus. Hann fæddist í Flavia Neapolis í Samaríu, skammt frá Jakobsbrunni þar sem Jesús ræddi við samversku konuna. Borgin stóð á sama stað og Nablus á Vesturbakkanum í dag, nálægt hinni fornu borg Síkem sem kemur oft fyrir í Gamla testamentinu. Þannig ólst Jústínus upp á slóðum sem tengjast bæði feðrunum í Gamla testamentinu og þjónustu Jesú sjálfs. Jústínus var þó ekki af gyðinglegum uppruna heldur alinn upp í grísk-rómverskri menningu og leitaði sannleikans fyrst í heimspeki heiðinna manna áður en hann fann hann í Kristi. Frá unga aldri brann hann af þrá eftir að skilja tilgang lífsins og komast til þekkingar á Guði.

Jústínus leitaði svara hjá heimspekingum samtímans. Hann kynnti sér kenningar stóumanna, fylgismanna Aristótelesar og pýþagóringa. Enginn þeirra gat þó veitt honum það sem hann leitaði að. Um tíma heillaðist hann af Platoni og kenningum hans um hinn ósýnilega heim hugmyndanna. En jafnvel þar fann hann ekki endanlegt svar.

Sjálfur skrifaði hann síðar að markmið heimspekinnar væri að sjá Guð augliti til auglitis. En hvernig getur maður talað um Guð ef hann þekkir hann ekki?

Þrenningarhátíð – Guð sem er Faðir, Sonur og Heilagur Andi

Hin heilaga Þrenning. Tölvugerð mynd byggð á táknmynd eftir Andrei Rublev frá 15. öld. yfirleitt kölluð Rublev-þrenningin eftir rússneska íkonamálarann Andrei Rublev. Frummyndin var máluð um 1410–1425 og byggir á frásögninni um heimsókn englanna þriggja til Abrahams við Mamrelund (1. Mós 18), en í austurkirkjunni varð hún jafnframt táknmynd hinnar heilögu Þrenningar.

Það er athyglisvert að myndin sýnir ekki þrjá ólíka einstaklinga með skegg, kórónur eða önnur auðkenni. Þess í stað eru persónurnar þrjár mjög líkar hver annarri. Með því vildi Rublev leggja áherslu á: eina guðlega náttúru, fullkomna einingu, gagnkvæman kærleika og samfélag persónanna þriggja.

Margir hafa líka bent á að líkamsstaða englanna myndi hring sem er ekki alveg lokaður. Neðst við borðið er opið rými sem virðist bjóða áhorfandanum sæti við borðið. Það er falleg mynd af því hvernig Guð býður manninum inn í sitt eigið samfélag kærleikans. 

„Dýrð sé Föðurnum og Syninum og hinum Heilaga Anda. Svo sem var í öndverðu, er enn og verður ávallt og um aldir alda. Amen.“

Sunnudaginn eftir hvítasunnu fagnar kirkjan Þrenningarhátíð. Þá beinum við sjónum okkar að sjálfum leyndardómi Guðs: Föðurnum, Syninum og Heilögum Anda. Hátíðin er eins konar samantekt alls þess sem kirkjan hefur fagnað frá jólum, á föstu og páskum, uppstigningu Drottins og komu Heilags Anda.

Páll VI páfi – valfrjáls minning 29. maí

Páll páfi VI

Minning Páls páfa VI í Árbók Kaþólsku kirkjunnar á Íslandi er stjörnumerkt sem merkir að hún er svokölluð memoria ad libitum, valfrjáls minning. Það merkir að kirkjan leggur ekki skyldu á presta eða söfnuði að halda hana, heldur gefur frelsi til að minnast hans eða láta minningu dagsins víkja fyrir öðru efni.

Það er athyglisvert í ljósi þess að Páll VI er einn áhrifamesti páfi 20. aldarinnar. Hann lauk Öðru Vatíkanþinginu, opnaði páfadóminn fyrir heiminum með ferðalögum sínum og hafði mikil áhrif á þróun kirkjunnar á umbrotatímum. Um leið er arfleifð hans enn rædd og metin, ekki síst vegna hirðisbréfsins Humanae Vitae.

Kannski hæfir valfrjáls minning honum því vel. Hún gefur rými bæði fyrir virðingu og umhugsun. Kirkjan minnist hans sem heilags manns, en hún neyðir engan til að gera það án þess að íhuga jafnframt þá flóknu sögu og þær spurningar sem enn fylgja nafni hans.

Hátíð Drottins vors Jesú Krists, hins eilífa æðstaprests – fimmtudagur eftir hvítasunnu

„Er við þá höfum mikinn æðsta prest, sem farið hefur í gegnum himnana, Jesú Guðs son, skulum við halda fast við játninguna. Ekki höfum við þann æðsta prest er eigi geti séð aumur á veikleika okkar heldur þann sem freistað var á allan hátt eins og okkar en án syndar.  Göngum því með djörfung að hásæti Guðs náðar. Þar finnum við miskunn og náð þegar við erum hjálparþurfi.“ (Hebr. 4,14-16)

Í dag heldur kirkjan upp á hátíð Drottins vors Jesú Krists hins eilífa æðstaprests – hátíð sem býður okkur að íhuga dýpstu rætur prestverks Krists og prestverks kirkjunnar. Þetta er ekki hátíð tiltekins atburðar, heldur er hún um persónu og stöðu Jesú Krists sem miðlara milli Guðs og manna. Hann er ekki aðeins fórnin, heldur einnig sá sem ber fórnina fram – bæði prestur og fórnarlamb í einni og sömu persónunni.

Heilagur Ágústínus frá Kantaraborg biskup - minning 27. maí

Ágústínus frá Kantaraborg var munkur úr hinu rómverska klaustursamfélagi Gregoríusar páfa, sem lifði samkvæmt reglu Benedikts. Ágústínus varð sendiboði páfa og síðar fyrsti erkibiskup Englands. Hann færði ljós trúarinnar til Englands í upphafi sjöundu aldar og varð andlegur faðir þjóðar sem átti eftir að verða ein af burðarsúlum kristninnar í Evrópu. Hann lést um 604 og var grafinn í kirkju heilags Péturs og Páls, sem tilheyrði klaustrinu sem hann stofnaði í Kantaraborg í Kent á suðausturhluta Englands.

Tíðarandi og sögulegur bakgrunnur

Þegar Ágústínus lagði af stað frá Róm til Englands um árið 596 var Evrópa í umbreytingu. Rómaveldi var fallið og Vestur-Evrópa klofin í mörg smáríki undir stjórn germanskra þjóðflokka sem voru ýmist enn heiðnir eða fylgdu aríanskri villutrú. Kristni var í vexti en enn ekki rótgróin í mörgum löndum.

Ferðalög voru hættuleg og hæg. Gamlir innviðir Rómaveldis höfðu víða hrunið, vegum var lítið eða ekkert haldið við og örugg skjól fá. Benediktínamunkarnir sem Gregoríus mikli páfi sendi frá Róm þurftu að þvera fjöll og skóga og margir þeirra fengu bakþanka og sneru við í Frakklandi. En Gregoríus hvatti þá áfram, og Ágústínus leiddi hópinn til Englands.

Heilagur Filippus Nerí prestur – minning 26. maí

Það er 26. maí og við minnumst í dag prestsins og trúarleiðtogans Filippusar Nerí, sem var kallaður „pílagrímurinn sem varð engill Rómar“. Hann var ekki biskup, ekki píslarvottur, ekki munkur – heldur einfaldur prestur sem leiddi fólk til Guðs með léttleika, gleði og kærleika. Filippus er oft nefndur „þriðji postuli Rómar“, því í honum sá fólk mann sem endurnýjaði trúarlíf borgarinnar innan frá — ekki með valdi eða metorðum, heldur með gleði, vináttu, bæn og djúpri ást til Krists.

Frá verslunarstrák til pílagríms

Filippus fæddist árið 1515 í Flórens en fluttist ungur til Rómar, þar sem hann ákvað að helga líf sitt Guði. Róm þess tíma var borg andstæðna: örbirgð fólks var áberandi innan um fornar minjar og hallir. Filippus valdi ekki þægindin heldur litla vistarveru meðal fólksins.  Hann byrjaði á að kenna börnum og aðstoða fátæka. Á daginn gekk hann um borgina, heimsótti sjúka og fátæka, en á næturnar dró hann sig oft í hlé til bænar, meðal annars í katakombunum. Stundum svaf hann jafnvel á kirkjutröppum eða í nálægð við þessar fornu grafir frumkristinna manna. Hann lifði einföldu og óeigingjörnu lífi, oftast fátækur og án eigin húsnæðis. Hann varð síðar prestur árið 1551, þá fertugur að aldri.