 |
| Heilagur Píus frá Pietrelcina (Padre Pio) |
Francesco Forgione fæddist 25. maí 1887 í Pietrelcina á Ítalíu, inn í fátæka sveitafjölskyldu. Frá unga aldri bar hann innra með sér löngun til að ganga í trúarreglu. Sextán ára að aldri gekk hann í nýliðaþjálfun Kapúsínareglunnar og tók sér nafnið bróðir Píus (Fra Pio). Hann var vígður til prests árið 1910 og flutti sex árum síðar í klaustrið Santa Maria delle Grazie í San Giovanni Rotondo. Þar helgaði hann sig sérstaklega skriftamálunum og sat við að hlýða skriftum klukkustundum saman dag hvern. Hápunktur þjónustu hans var þó altarisgangan. Sjálfur lýsti hann sér sem „fátækum bróður sem biður“ og sagði að bænin væri „okkar besta vopn“ og „lykill til að opna hjarta Guðs“.[1]
Einstakur fundur
Árið 1948 kom ungur pólskur prestur, Karol Wojtyła að nafni, til skriftanna hjá föður Píusi. Þrjátíu árum síðar varð hann páfi undir nafninu Jóhannes Páll II. Það var einmitt meðan á páfadómi hans stóð sem Píus frá Pietrelcina var fyrst tekinn í tölu blessaðra árið 1999 og síðan heilagra árið 2002.[1][2]
Við töku Píusar í tölu blessaðra sagði Jóhannes Páll II að í hinum hógværa reglubróður sæist mynd hins þjáða og upprisna Krists. Líkami hans, markaður sáramerkjunum, hefði sýnt hina djúpu tengingu milli dauða og upprisu. Fyrir Píus var það að líða með Kristi ekki aðeins byrði heldur þáttur í köllun hans og andlegu lífi.[1]
Sáramerki Krists
Einn þekktasti þátturinn í ævi Píusar voru sáramerkin, eða stigmata, sem líktust sárum hins krossfesta Krists. Þann 20. september 1918, þegar hann var á bæn frammi fyrir krossmarki í San Giovanni Rotondo, komu fram sýnileg sár á höndum hans, fótum og síðu. Þau héldust sýnileg í um fimmtíu ár og urðu bæði tilefni mikillar lotningar og ítarlegrar athugunar.[7][8]
Píus sjálfur sóttist ekki eftir þeirri athygli sem sáramerkin vöktu. Í bréfum sínum lýsti hann þeirri reynslu sem fylgdi þeim og hafði beðið þess að hin sýnilegu merki hyrfu þótt þjáningin héldist. Sárin vöktu mikla athygli lækna og annarra rannsakenda og voru skoðuð oftar en einu sinni. Meðal þeirra lækna sem rannsökuðu Píus voru Luigi Romanelli, Amico Bignami og Giorgio Festa. Festa fylgdist með honum um langt árabil og ritaði síðar um athuganir sínar.[7][9]
Undir lok ævi Píusar tóku sáramerkin að hverfa. Þegar líkami hans var rannsakaður eftir andlátið 23. september 1968 voru þau horfin og samkvæmt frásögn læknisins sem skoðaði líkið höfðu þau ekki skilið eftir sig sýnileg ör. Heimildir úr helgunarferli hans geyma vitnisburði um þetta óvenjulega fyrirbæri.[7]
Í kaþólskri túlkun hafa sáramerkin verið tengd djúpri hlutdeild Píusar í þjáningu hins krossfesta Krists. Jóhannes Páll II sagði síðar að líkami hans, „markaður sáramerkjunum“, hefði sýnt hin nánu tengsl dauða og upprisu.[1] Sáramerkin ein og sér eru þó ekki grundvöllur heilagleika hans; þar horfir Kirkjan til alls lífs hans, trúar, bænar, dyggða og þjónustu við náungann.
Dulræn reynsla
Fjölmargar frásagnir eru varðveittar um óvenjulega reynslu heilags Píusar og þær náðargjafir sem honum voru eignaðar. Þar á meðal er svonefnd tvívera (bilocation), það er að segja að hann hafi birst á tveimur stöðum samtímis. Fólk sagðist hafa séð hann fjarri klaustrinu í San Giovanni Rotondo, jafnvel þótt hann hefði ekki yfirgefið klaustrið.[10]
Honum var einnig eignuð sú náðargjöf að geta lesið hjörtu manna. Fólk sem kom til hans í skriftir sagði frá því að hann hefði minnt það á syndir sem það hafði gleymt eða ekki þorað að játa. Aðrir greindu frá óvenjulegum ilmi, einkum af blómum, sem þeir tengdu nærveru hans eða fyrirbæn.[10][11]
Árið 1921 var Raffaello Carlo Rossi biskup sendur til að rannsaka Píus fyrir hönd Páfagarðs. Í skýrslu sinni lýsti hann því að hann hefði sjálfur fundið sterkan og þægilegan ilm sem minnti á fjólur. Hann tók jafnframt fram að hann hefði komið til rannsóknarinnar með efasemdir um frásagnirnar. Þessi vitnisburður er sérstaklega athyglisverður vegna þess að hann kemur fram í tengslum við opinbera rannsókn á Píusi.[11]
Munkurinn sem birtist flugmönnunum
Ein þekktasta frásögnin af tvíveru Píusar tengist síðari heimsstyrjöldinni. Samkvæmt frásögn sem varðveist hefur meðal annars á opinberri vefsíðu Padre Pio sögðust flugmenn bandamanna hafa séð munk í brúnum kapúsínakufli birtast á himninum þegar þeir nálguðust San Giovanni Rotondo. Munkurinn á að hafa rétt upp hendur sínar og komið í veg fyrir að þeir gætu varpað sprengjum á svæðið.[12]
Í ítarlegri gerð sögunnar kemur fram að Bernardo Rosini, ítalskur flughershöfðingi sem starfaði með bandamönnum, hafi sagt frá þessum atburðum. Samkvæmt frásögninni var talið að þýsk hergagnageymsla væri í San Giovanni Rotondo og var sprengjuflugsveit send til að eyðileggja hana. Flugmennirnir sögðust hafa séð munkinn birtast fyrir framan flugvélarnar. Sprengjurnar áttu að hafa fallið annars staðar og flugvélarnar snúið við.[12]
Síðar er sagt að einn hershöfðingjanna hafi heimsótt kapúsínaklaustrið í San Giovanni Rotondo og talið sig þekkja Píus aftur sem munkinn sem birst hafði flugmönnunum. Sagan varð hluti af þeirri trúarhefð að Píus hefði verndað bæinn og íbúa hans á stríðsárunum.[12]
Þótt þessar frásagnir séu kunnar og hafi verið varðveittar meðal fylgjenda Píusar hafa ekki fundist sjálfstæð samtímagögn sem staðfesta atburðina með óyggjandi hætti. Þær ber því að lesa sem vitnisburði um þá dulrænu reynslu sem honum var eignuð fremur en fullsannaðar sögulegar staðreyndir. Heilagleiki Píusar byggist ekki á þessum óvenjulegu frásögnum heldur á trúfesti hans við Krist, bænalífi, þjónustu við sakramentin og kærleika til þeirra sem þjáðust.
Léttir í þjáningu
Þjónusta Píusar birtist ekki aðeins í bæn og sakramentum heldur einnig í kærleiksverkum. Hann lagði mikið kapp á að lina þjáningar sjúkra og fjölskyldna þeirra. Árið 1956 var vígt Casa Sollievo della Sofferenza – Hús léttis í þjáningu – stórt og nútímalegt sjúkrahús sem varð eitt mesta verk hans. Hann kallaði það „augastein sinn“ og leit á það sem verk forsjónar Guðs.[1]
Sjúkrahúsið starfar enn í San Giovanni Rotondo og hefur þróast í stóra lækninga- og rannsóknarmiðstöð. Það er viðurkennt á Ítalíu sem IRCCS-stofnun, þar sem sérhæfð sjúkrahúsþjónusta og vísindarannsóknir fara saman. Þannig lifir sú hugsjón Píusar áfram að trú og bæn eigi að birtast í raunverulegri þjónustu við þann sem þjáist.[13]
Vinsældir á Ítalíu
Padre Pio, eins og hann er jafnan kallaður á Ítalíu og víðar, er meðal þekktustu og ástsælustu dýrlinga Ítala. Mikill fjöldi pílagríma sækir San Giovanni Rotondo heim til að biðja við gröf hans og heimsækja staðina þar sem hann lifði og starfaði.
Umfang dýrkunarinnar sést meðal annars á því að sérstök sjónvarps- og útvarpsstöð, Tele Radio Padre Pio – einnig þekkt sem Padre Pio TV – er rekin frá San Giovanni Rotondo. Hún miðlar helgihaldi, bænum og fræðsluefni og heldur á lofti andlegri arfleifð Píusar. Stöðin er tengd Fondazione Voce di Padre Pio og starfar enn í dag.[4]
Fjöldi bóka, heimildarmynda og kvikmynda hefur jafnframt verið gerður um líf hans. San Giovanni Rotondo hefur þannig orðið einn þekktasti pílagrímsstaður Ítalíu.
Dánardagur og helgun
Píus frá Pietrelcina lést aðfararnótt 23. september 1968, 81 árs að aldri. Jóhannes Páll II tók hann í tölu blessaðra 2. maí 1999 og í tölu heilagra 16. júní 2002.[2][3]
Í prédikun við helgun hans sagði Jóhannes Páll II að líf og þjónusta föður Píusar sýndu að erfiðleikar og sorgir, þegar þeim væri tekið í kærleika, gætu orðið sérstök leið heilagleikans og opnað sýn til meiri gæða sem Drottinn einn þekkir.[3]
Að lokinni helgunarmessunni tilkynnti páfi jafnframt að minning heilags Píusar frá Pietrelcina yrði færð inn í almenna rómverska dagatalið og haldin 23. september, á þeim degi sem páfinn nefndi „dag himneskrar fæðingar hans“.[5]
Steinar eilífra bústaða
Í tíðabæn Kirkjunnar á minningardegi heilags Píusar er lesið úr einu bréfa hans. Þar líkir hann mannssálinni við stein sem hinn guðdómlegi listamaður heggur til svo að hann geti orðið hluti af hinum eilífa bústað. Hamars- og meitilshöggin eru þær raunir sem mæta manninum: „Myrkur, ótti, freistingar, sorg andans [...] og líkamleg óþægindi.“ Líkingin varpar skýru ljósi á hvernig Píus skildi eigin þjáningar og þær raunir sem hann mætti á lífsleiðinni.[6]
Hann hvetur þann sem þjáist til að örvænta ekki þótt Guð virðist fjarlægur. Jafnvel þegar maður finnur ekki nærveru hans geti Guð verið að verki. Píus skrifar: „Þegar Jesús sýnir sig, skaltu ævinlega þakka honum. Ef hann felur sig, þá þakkaðu honum: Allt er snert af ást hans.“[6]
Þessi orð hjálpa einnig til við að skilja hvers vegna krossinn skipaði svo stóran sess í lífi Píusar. Fyrir honum var þjáningin ekki markmið í sjálfu sér, heldur gat hún, þegar hún var borin í trú og sameinuð þjáningu Krists, orðið leið til dýpri samfélags við Guð. Bréfinu lýkur með því að hann beinir sjónum að Golgata og síðustu orðum Krists á krossinum: „Ég óska þér að þú gefir upp anda þinn með Jesú á krossinum, þegar hann segir: ‚Það er fullkomnað.‘“[6]
Lærdómur
Líf heilags Píusar sýnir sterkt samband bænar og kærleiksverka. Hann var maður sem varði ótal stundum í bæn, við altarið og í skriftastólnum, en trú hans lokaði hann ekki frá þjáningum heimsins. Þvert á móti varð hún honum hvati til að lina þær.
Myndin af steininum sem hinn guðdómlegi listamaður heggur til hjálpar okkur að skilja hvernig Píus leit á raunir mannlífsins. Hann trúði því að jafnvel í myrkri, ótta og þjáningu gæti Guð verið að verki. En svar hans við þjáningunni var ekki aðeins að þola hana. Hann lét reisa sjúkrahús svo hægt væri að lina þjáningar annarra.
Þar liggur ef til vill einn skýrasti lærdómurinn af lífi hans: bænin og kærleikurinn verða ekki skilin að. Sá sem leitar Guðs í bæn er jafnframt kallaður til að sjá Krist í þeim sem þjást og rétta þeim hjálparhönd. Eins og Jóhannes Páll II orðaði það við helgun Píusar má draga kennslu hans saman í tveimur orðum: bæn og kærleikur.[3]
Bæn
Guð, þú gafst heilögum Píusi frá Pietrelcina náð til að fylgja Kristi á vegi krossins og helga líf sitt bæn og þjónustu við þá sem þjást. Veittu okkur, fyrir fyrirbæn hans, að treysta þér í raunum okkar, vera staðföst í bæn og bera kærleika þinn til þeirra sem þarfnast hjálpar. Leið okkur þannig á vegi heilagleikans til samfélags við þig. Fyrir Jesú Krist, Drottin vorn. Amen.
Heimildir
[1] Vatican News: St. Pius of Pietrelcina, priest. Æviágrip heilags Píusar, þjónusta hans, fundurinn með Karol Wojtyła og Casa Sollievo della Sofferenza.
[2] Páfagarður: Padre Pio da Pietrelcina (1887–1968): Canonization, 16. júní 2002.
[3] Jóhannes Páll II: Homily at the Canonization of St Pio of Pietrelcina, 16. júní 2002.
[4] Tele Radio Padre Pio / Fondazione Voce di Padre Pio: Tele Radio Padre Pio. Sjónvarps- og útvarpsstöð Kapúsínanna í San Giovanni Rotondo.
[5] Jóhannes Páll II: Angelus following the Canonization of St Pio of Pietrelcina, 16. júní 2002.
[6] Heilagur Píus frá Pietrelcina: Epistolario, Editio 1994, II, 87–90, nr. 8. Lestur í efri óttusöng tíðabænar Kirkjunnar á minningardegi heilags Píusar frá Pietrelcina.
[7] Vatican News: Os três mistérios da morte de Padre Pio, 16. mars 2018. Um sáramerkin, fimmtíu ára sögu þeirra og hvarf þeirra undir lok ævi Píusar.
[8] Vatican News: Saint Padre Pio de Pietrelcina, prêtre. Um ævi Píusar og sáramerkin sem komu fram 20. september 1918.
[9] Vatican News: Padre Pio. Una mostra nel centenario della stimmatizzazione, 6. júlí 2018. Um rannsóknir og gögn tengd sáramerkjum Píusar, meðal annars athuganir læknisins Giorgio Festa.
[10] EWTN: Padre Pio's Bilocation and the Odor of Sanctity. Um frásagnir af tvíveru Píusar og þeim sérstaka ilmi sem tengdur var honum.
[11] Kapúsínareglan: Padre Pio: The Odor of Sanctity. Um rannsókn Raffaellos Carlo Rossi biskups og vitnisburð tengdan ilminum sem eignaður var Píusi.
[12] PadrePio.it: Padre Pio nei cieli per fermare le bombe su San Giovanni Rotondo. Frásögn af flugmönnum bandamanna, Bernardo Rosini og þeirri hefð að Píus hafi birst yfir San Giovanni Rotondo á stríðsárunum.
[13] Casa Sollievo della Sofferenza: Opera di San Pio da Pietrelcina – Casa Sollievo della Sofferenza. Opinber vefsíða sjúkrahússins og stofnana tengdra verki heilags Píusar.
```