Heilagur Kristófer Magallanes og félagar píslarvottar - minning 21. maí

Í ólgusjó samfélagslegra og trúarlegra átaka Cristero uppreisnarinnar í Mexíkó stígur presturinn Kristófer Magallanes fram í mynd hljóðláts hugrekkis. Hann var uppi þegar trúin var ólögleg og samtök lágstétta urðu að tortryggðu stjórnmálaafli. Það sem hann og félagar hans reyndu að varðveita var ekki yfirráð eða völd, heldur innsti kjarni samfélags þar sem sakramentin, bænin og samkenndin héldu rótfestu í menningu fólksins. Með elju og trúfesti hélt hann áfram að þjóna fólki sínu í leyni, á meðan ofsóknir gegn kirkjunni náðu áður óþekktum hæðum. Þeir sem lifðu og dóu með honum verða tákn hins óbugandi vilja mannsins til að fylgja sannfæringu sinni, jafnvel í skugga dauðans.

Heilagur Bernharður frá Síena – minning 20. maí

Heilagur Bernharður prédikar hið alhelga nafn Jesú

Ímyndaðu þér ítalska borg á fimmtándu öld. Göturnar eru þröngar, steinlagðar og fullar af spennu. Gamlar ættir hatast og berast á banaspjót. Flokkar þeirra takast á. Hefndir liggja í loftinu. Menn bera tákn sinna fylkinga á húsum sínum og klæðum. Þá gengur inn í borgina grannur fransiskani, fótgangandi og með veikburða rödd. Hann ber ekki vopn, ekki fána, ekki pólitíska stefnuskrá. Hann lyftir aðeins upp tákni með þremur stöfum: IHS — fyrstu þremur stöfunum í nafni Jesú á grísku. Og fólkið hlustar.

Heilagur Eiríkur Svíakonungur – píslarvottur og verndardýrlingur Svíþjóðar - minning 18. maí

Heilagur Eiríkur Svíakonungur

Það var bjartur morgunn þann 18. maí árið 1160 í Östra Aros, litlu kaupstaðarsamfélagi við Fyrisána, þar sem síðar reis Uppsala í Svíþjóð. Vorið var komið norður yfir skógana. Jörðin var enn dálítið köld eftir veturinn, en birkið var byrjað að grænka og sólin lýsti upp timburhús og moldargötur.

Karlar í grófum ullarkyrtlum og skinnklæðum, konur með höfuðklúta og síða kjóla streymdu til messu í kirkjunni sem gæti hafa verið dökk timburkirkja, mettuð af tjörulykt, vaxi og reykelsi. Ljós frá kertum flökti á útskornum tréveggjum. Þegar dyrnar opnuðust lagði kalt vormorgunsloft inn yfir fólkið. Hermenn konungs stóðu nálægt, sumir með hjálma, kringlótta skjöldu og spjót.

Blessaður Símon Stock prestur og Karmelíti - minning 16. maí

Blessaður Símon Stock tekur við brúna skapúlarinu úr höndum Maríu meyjar

16. maí er minningardagur blessaðs Símonar Stock samkvæmt dagatali Karmelreglunnar. Hann var Englendingur, prestur og Karmelíti á 13. öld. Hann er einkum þekktur fyrir djúpa hollustu sína til Maríu meyjar og fyrir arfleifð sem lifir enn í dag í brúna skapúlarinu, tákni trúar, verndar og hollustu við hana sem Kristur valdi sér móður. Bl. Símon fæddist á Englandi líklega um 1165. Sagan segir að hann hafi snemma dregist að einverulífi og jafnvel búið um hríð í holum trjástofni, sem gaf honum viðurnefnið "Stock". Hann þráði djúpt samfélag við Guð og tileinkaði líf sitt bæn, íhugun og þjónustu.

Á fullorðinsárum gekk hann í nýlega stofnaða reglu Karmelíta sem hafði flust frá fjallshlíðum Karmelfjalls í Palestínu yfir til Evrópu vegna ófriðar. Reglan átti undir högg að sækja í Evrópu, þar sem fólk átti erfitt með að skilja austurlenskan uppruna hennar og hugleiðslulíf hennar virtist framandi. Símon varð einn af fyrstu leiðtogum reglunnar á Vesturlöndum og kjörinn stjórnandi hennar árið 1247.

Birtingar heilagrar Maríu meyjar í Fatíma í Portúgal– kraftaverk, köllun og vernd - minning 13. maí

Birting meyjarinnar í Fatíma

13. maí er minningarhátíð heilagrar Maríu meyjar í Fatíma í Portúgal. Þá er þess minnst að hinn 13. maí 1917 birtist María mey þremur börnum. Það var upphaf atburðarásar sem átti eftir að breyta lífi milljóna manna. Í dag minnist kirkjan þessarar opinberunar sem kallaði kristna menn til iðrunar, bænar og sérstakrar fyrirbænar fyrir Rússlandi.

Hvað og hvar er Fatíma?

Fatíma er lítið þorp staðsett í miðhluta Portúgals, um 130 km norður af Lissabon. Þrátt fyrir að hafa verið óþekkt áður en opinberanirnar áttu sér stað, hefur það síðan orðið einn mikilvægasti pílagrímsstaður kaþólskra í Evrópu. Þar er nú mikill helgidómur, Santuário de Fátima, sem dregur að sér mikinn fjölda gesta ár hvert. 

Heilagur Pankratíus píslarvottur - minning 12. maí

Heilagur Pankratíus

Það er maímorgunn í Róm. Vorloftið leikur um götur borgarinnar, en yfir henni hangir líka skuggi óttans. Skipanir keisarans hafa breytt daglegu lífi kristinna manna í hættuspil. Fólk hverfur. Fórnir eru heimtaðar. Trúfesti getur kostað lífið. Í þessum heimi stendur drengur, vart orðinn fullorðinn. Hann á framtíð, auð, ættarnafn og möguleika á þægilegu lífi. Honum er ekki boðið að vinna hetjudáð á vígvelli heldur einfaldlega að kasta örlitlu reykelsi frammi fyrir heiðnum goðum. En hinn ungi Pankratíus velur annað. Hann færir ekki keisaranum það sem tilheyrir Kristi.

Þegar sköpunin vaknar í Guði

Þegar sköpunin vaknar í Guði

Það er stund í lífi trúarinnar þegar allt virðist verða einfaldara — og um leið dýpra. Heilagur Jóhannes af Krossinum lýsir slíkri stund með óvenjulegri fegurð. Hann talar ekki lengur um leit, ekki um þrá eða fjarlægð, heldur um eitthvað sem gerist í kyrrðinni: Guð vaknar í hjartanu. Ekki með hávaða eða kraftaverki, heldur með mildum andardrætti, eins og lífið sjálft sem færist aftur inn í sálina.

Þegar Guð virðist fjær – en er nær en áður

Nóttin sem hreinsar hjartað er nóttin þar sem Guð er nálægari en áður

Að finna ekki fyrir návist Guðs er reynsla sem margir kannast við, en tala sjaldan um. Að hafa einhvern tíma fundið trúna lifandi — og síðan ekki lengur. Að hafa opnað Ritninguna og fundið þar ljós — og síðan aðeins þurrk. Að biðja — og finna ekki svar, bara tóm - ekkert. Það er eins og að ganga aftur inn í þann garð sem áður gaf næringu, en finna þar aðeins eyðimörk.

Heilagur Aþanasíus frá Alexandríu, biskup og kirkjufræðari - minning 2. maí

 Aþanasíus frá Alexandríu – Rödd barnsins sem varð rödd kirkjunnar

Það var bjartur dagur við Miðjarðarhafið. Sólargeislarnir léku sér í öldunum og ströndin fyrir utan Alexandríu ómaði af hlátri barna að leik. Berfættir og áhyggjulausir léku nokkrir drengir sér að því að skíra. Meðal þeirra var Aþanasíus sem hélt á skel og mælti í einlægni orðin sem hann hafði heyrt í kirkjunni. Þeir skírðu hver annan í nafni Föðurins og Sonarins og hins Heilaga Anda.

Alexander biskup gekk þar hjá og sá í þessu ekki aðeins leik — hann sá köllun. Hann kallaði þá til sín og spurði út í hvað þeir væru að gera. Þegar hann sannfærðist um að skírnin hefði verið rétt framkvæmd, ákvað hann að bjóða þeim fræðslu. Þannig hófst vegferð Aþanasíusar: ekki með þrumum og eldingum, heldur við ströndina, í leik undir sólinni.

Heilagur Jósef verndari verkamanna - minning 1. maí

Heilagur Jósef verndari verkamanna

Hinn 1. maí á alþjóðlegum degi verkafólks minnir kirkjan okkur á heilagan Jósef sem fyrirmynd þess hvernig vinna mannsins getur orðið þátttaka í verki Guðs. Auk þess að vera brúðgumi hinnar blessuðu meyjar Maríu og fósturfaðir Jesú, var heilagur Jósef trésmiður. Með handverki sínu sá hann fyrir heilögu fjölskyldunni og tók þannig þátt í guðlegu hjálpræðisáformi.

Jósef, „hinn réttláti maður“

Í guðspjalli Matteusar er Jósef lýst sem „réttlátum manni“ (Matt 1,19), sem á biblíulegu máli merkir þann sem elskar og virðir lögmálið sem tjáningu Guðs vilja. Líkt og María var Jósef heimsóttur af engli, sem birtist honum í draumi (Matt 1,20). Og rétt eins og María sagði hann „já“ við köllun Guðs þegar honum var opinberað að barnið sem hún bar hefði verið getið af Heilögum Anda. Einkennandi eiginleiki heilags Jósefs er hógvær hlédrægni og styðjandi nærvera í bakgrunni. Ekkert orð hans er skráð í guðspjöllunum. Hann er ekki nefndur eftir atvikið þegar Jesús fannst í musterinu (Lúk 2,41–51). Líklega hafði hann þá þegar yfirgefið þessa tilveru þegar Jesús hóf opinbert starf sitt, til dæmis við brúðkaupið í Kana (Jóh 2,1–11), þó ekkert sé vitað með vissu um andlátið né hvar hann var grafinn.