Af hverju mega kaþólikkar ekki vera frímúrarar?

Fréttir síðustu daga um að kaþólikkum sé óheimilt að vera í Frímúrarareglunni hafa vakið talsverða umræðu. Sumir hafa litið á þetta sem nýtt bann en aðrir tengt það við langa sögu átaka milli kaþólsku kirkjunnar og frímúrarahreyfingarinnar. Í umræðunni hefur jafnvel verið vísað til Musterisriddaranna og ofsókna á miðöldum. En hvað er í raun rétt í þessu máli?

Bannið er ekki nýtt

Kaþólska kirkjan bannaði aðild að Frímúrarareglunni árið 1738 þegar Klemens XII páfi gaf út tilskipunina In eminenti apostolatus. Síðan hafa margir páfar ítrekað þessa afstöðu.

Þegar ný kirkjulög tóku gildi árið 1983 töldu sumir að bannið hefði fallið niður þar sem Frímúrarareglan var ekki lengur nefnd sérstaklega í lögunum. Til að eyða þeim misskilningi gaf Stjórnardeild trúarkenninga Páfastóls út sérstaka yfirlýsingu sama ár. Þar sagði að neikvætt mat kirkjunnar á Frímúrarareglunni hefði ekki breyst og að kaþólikkar gætu ekki jafnframt verið félagar í reglunni. Því er ekki um nýja stefnu að ræða heldur framkvæmd gamallar kenningar sem hefur verið í gildi í nær þrjár aldir.

Snýst þetta um hatur?

Í umræðunni hefur því verið haldið fram að kirkjan hati frímúrara. Slík lýsing á sér þó enga stoð í opinberum skjölum kirkjunnar. Kaþólska kirkjan hefur aldrei kennt að frímúrarar séu vondir menn eða óvinir sem beri að ofsækja. Þvert á móti viðurkennir hún að margir frímúrarar séu heiðarlegt og hjálpsamt fólk. Ágreiningurinn snýst ekki um persónur heldur um hugmyndir. Kirkjan telur að ákveðnar heimspekilegar og trúarlegar forsendur frímúrarareglunnar samrýmist ekki kaþólskri trú.

Hvað með Musterisriddarana?

Oft er vísað til Musterisriddaranna sem eins konar forvera frímúrara. Það er skiljanlegt þar sem sumar frímúrarastúkur nota tákn og sögur sem tengjast Musterisriddurum.

Þótt ýmsar stúkur noti tákn og sögur sem vísa til Musterisriddaranna eru fræðimenn almennt sammála um að engar traustar sögulegar heimildir sýni beina stofnanalega samfellu milli reglunnar sem var leyst upp árið 1312 og frímúrarareglunnar sem varð til á 17. og 18. öld.  Engar sagnfræðilegar sannanir hafa fundist fyrir því að um beina samfellu sé að ræða. Flestir fræðimenn líta á tengslin sem táknræn en ekki söguleg.

Hvað gerðist árið 1307?

Handtökur og réttarhöld yfir Musterisriddurunum eru eitt umdeildasta mál miðalda. Í dag telja margir sagnfræðingar að Filippus IV Frakkakonungur hafi átt þar mestan þátt. Hann skuldaði reglunni mikla fjármuni og hafði bæði pólitíska og fjárhagslega hagsmuni af því að brjóta hana niður.

Páfinn, Klemens V, bar vissulega ábyrgð á endalokum reglunnar, en flestir fræðimenn telja að hann hafi verið undir miklum þrýstingi frá Frakkakonungi fremur en að hafa sjálfur skipulagt ofsóknirnar af eigin frumkvæði. Því er varhugavert að nota þessa harmsögu sem skýringu á afstöðu kirkjunnar til Frímúrarareglunnar fjórum öldum síðar.

Bannið byggist á trúfræðilegum rökum

Kirkjan telur að trúarleg afstæðishyggja, leyndareiðar og ákveðin heimspekileg grundvallarsjónarmið frímúrarareglunnar séu ósamrýmanleg kristinni trú eins og hún skilur hana. Hvort menn fallast á þau rök eða ekki er önnur spurning. En gagnrýni kirkjunnar verður ekki skilin nema út frá þeim rökum sem hún sjálf gefur, en ekki með því einu að rifja upp myrkustu kafla miðaldasögunnar.

Umræða sem byggist á staðreyndum

Saga kirkjunnar geymir bæði hetjudáðir og mistök. Það á einnig við um sögu margra annarra stofnana. Því er eðlilegt að ræða á gagnrýninn hátt um fortíðina.

En ef ætlunin er að skilja af hverju kaþólikkum er enn í dag óheimilt að ganga í Frímúrararegluna verður umræðan að byggjast á þeirri trúfræðilegu afstöðu sem kirkjan hefur sjálf sett fram. Að öðrum kosti er hætt við að fortíðin skyggi á það sem málið snýst raunverulega um í dag.