 |
| Nossa Senhora da Conceição Aparecida |
Hinn 12. október heldur kaþólska kirkjan í Brasilíu stórhátíð Vorrar frúar frá Aparecida, verndardýrlings landsins. Þótt hátíðin sé ekki á almennu kirkjudagatali rómversku kirkjunnar er hún mikilvægur þáttur í trúarlífi brasilísku þjóðarinnar. Að baki henni liggur frásögn af þremur fiskimönnum, árangurslausri veiðiferð og lítilli, brotinni Maríustyttu sem varð upphaf að víðtækri bæna- og pílagrímahefð. [1] [2] [3]
Lítil stytta í neti fiskimannanna
Í október árið 1717 voru þrír fiskimenn að störfum á ánni Paraíba do Sul, nærri bænum Guaratinguetá í Brasilíu. Þeir hétu Domingos Garcia, Filipe Pedroso og João Alves og höfðu fengið það verkefni að afla fisks fyrir veislu sem halda átti í tilefni heimsóknar greifans af Assumar, landstjóra São Paulo og Minas Gerais. Veiðin gekk illa og lengi vel virtist erfiði þeirra ætla að bera lítinn ávöxt. [3]
Samkvæmt hinni varðveittu frásögn dró João Alves þá upp í neti sínu litla Maríustyttu sem höfuðið vantaði á. Þegar netinu var kastað aftur fannst höfuðið einnig. Styttan var úr brenndum leir og sýndi Maríu mey með hendur spenntar til bænar. Eftir að fiskimennirnir höfðu tekið hana um borð breyttist veiðin: netin fylltust af fiski. Þeir skildu þennan óvænta feng sem tákn um hjálp Guðs fyrir fyrirbæn heilagrar Guðsmóður. [3] [4]
Heitið Aparecida vísar til þess að myndin kom í ljós eða fannst. Hér er því ekki um frásögn af Maríubirtingu að ræða með sama hætti og í Lourdes eða Fátíma, heldur fund styttu sem varð tilefni sérstakrar lotningar fyrir Maríu. Heiti hennar, Nossa Senhora da Conceição Aparecida, tengir þessa sögu jafnframt við trú kirkjunnar á hinn flekklausa getnað Maríu. [2] [4]
Frá heimilisbæn til helgidóms
Brot styttunnar voru sameinuð og henni komið fyrir á heimili. Fólk úr nágrenninu tók að safnast saman til að biðja rósakransinn og ákalla fyrirbæn Maríu. Sagan um fiskaflann barst milli manna og fleiri komu með bænir sínar, áhyggjur og þakkarefni. Þannig óx þessi trúarhefð fyrst í heimahúsum, meðal fólks sem sótti styrk í sameiginlega bæn. [2] [3]
Með tímanum þurfti meira húsrými fyrir þá sem komu til bænahalds. Lítil bænahús og kapella urðu undanfari kirkju sem var tekin í notkun árið 1745. Síðar risu stærri kirkjur eftir því sem pílagrímum fjölgaði. Árið 1904 var styttan krýnd með heimild heilags Píusar X páfa og árið 1930 lýsti Píus XI páfi Vorri frú frá Aparecida verndardýrling Brasilíu. Hin látlausa stytta úr ánni hafði þá öðlast sérstakan sess í trúarlífi heillar þjóðar. [2] [3]
María leiðir til Krists
Heilagur Jóhannes Páll II heimsótti Aparecida árið 1980. Í orðum hans til pílagrímanna kom fram að tilgangur pílagrímsferðar væri að nærast í trúnni sem við hefðum tekið við í skírninni. Hann lagði áherslu á sakramenti kirkjunnar, einkum sáttina við Guð og næringu evkaristíunnar. Pílagrímarnir gætu síðan haldið heim á ný, styrktir og þakklátir Guðsmóður. [2]
Þessi áhersla varpar ljósi á Maríudýrkun kirkjunnar. Fyrirbæn Maríu og fordæmi hennar leiða okkur til sonar hennar. Við leitum hjálpar hennar til að hlusta betur á orð hans, treysta honum og lifa í samfélagi við hann. Í hjarta pílagrímsferðarinnar stendur því fundurinn við Krist, sem tekur á móti okkur í orði sínu og sakramentum.
Frans páfi heimsótti helgidóminn árið 2013. Í prédikun sinni dró hann fram þrjú viðhorf sem kristnir menn ættu að rækta: að varðveita vonina, leyfa Guði að koma sér á óvart og lifa í gleði. Hann tengdi þetta við sögu fiskimannanna. Þeir höfðu lagt af stað til að afla matar og mætt vonbrigðum, en í þeirri sömu ferð hófst saga sem þeir hefðu ekki getað séð fyrir. [5]
Von mitt í hversdagslegu striti
Frásögnin frá Aparecida getur talað til okkar þótt við búum fjarri Brasilíu. Við þekkjum flest reynsluna af því að leggja okkur fram án þess að sjá árangur. Við berum áhyggjur af fjölskyldu okkar, heilsu og afkomu og stundum virðist lítið breytast þrátt fyrir bænir og erfiði. Þá getur verið erfitt að halda í vonina.
Íhugun um litlu, brotnu styttuna getur minnt okkur á að það sem er laskað og lítils metið hefur enn gildi. Fiskimennirnir tóku hana upp úr ánni og varðveittu hana. Á sama hátt erum við kölluð til að sýna umhyggju því sem er brothætt í eigin lífi og annarra, og fela Guði það sem við ráðum ekki sjálf við.
Sagan er ekki loforð um að hvert net fyllist þegar við biðjum. Hún getur hins vegar orðið hvatning til að gefast ekki upp á bæninni og vera opin fyrir hjálp sem berst með óvæntum hætti. Með Maríu lærum við að treysta Guði og taka næsta skref í trú, jafnvel þegar við sjáum ekki alla leiðina fram undan.
Bæn
Heilaga María, Guðsmóðir, þú sem heiðruð ert sem Vor frú frá Aparecida, bið fyrir okkur og fjölskyldum okkar. Hjálpa okkur að varðveita vonina þegar erfiði okkar virðist árangurslaust og að sjá þau sem þarfnast umhyggju okkar. Leið okkur nær Jesú, syni þínum, svo að við hlustum á orð hans og finnum styrk í sakramentum kirkjunnar. Við felum þér sérstaklega þau sem eru fátæk, einmana eða áhyggjufull. Megi kærleikur Guðs bera ávöxt í lífi okkar. Amen.
Bænin er samin fyrir þennan pistil.
Heimildir
- Orani João Tempesta kardínáli, erkibiskup í Ríó de Janeiro: „Solenidade de Nossa Senhora Aparecida“. Brasilíska biskuparáðstefnan (CNBB), 10. október 2023. Um stórhátíð verndardýrlings Brasilíu. ↩
- Vatican News: „Our Lady of Aparecida“. Dýrlingatal, 12. október. Yfirlit um uppruna trúarhefðarinnar, viðurkenningu páfa og heimsókn Jóhannesar Páls II. ↩
- Santuário Nacional de Aparecida: „História de Nossa Senhora Aparecida – 1717“. A12, opinber vefur þjóðarhelgidómsins í Aparecida. Sögulegt yfirlit um fund styttunnar, upphaf bænahalds og kirkjuna frá 1745. ↩
- Academia Marial de Aparecida: „1717: três pescadores, uma rede e um milagre!“. A12. Um fiskimennina, styttuna og tímasetningu atburðanna. ↩
- Frans páfi: Prédikun í þjóðarhelgidómi Vorrar frú frá Aparecida, 24. júlí 2013. Opinber portúgalskur texti á vef Páfagarðs. ↩