06 nóvember 2026

Blessuð Jósefa Naval Girbés, meyja og félagi í þriðju reglu Karmels – minning 6. nóvember

Blessuð Jósefa Naval Girbes

Jósefa Naval Girbés fæddist 11. desember 1820 í Algemesí í Valencia-héraði á Spáni og lést þar 24. febrúar 1893. Samkvæmt ævisögu Páfagarðs var hún elst sex systkina í trúaðri fjölskyldu. Hún var skírð sama dag og hún fæddist. Þótt hún nyti ekki langrar skólagöngu lærði hún að lesa og skrifa og varð með tímanum mjög fær í útsaumi. Þegar móðir hennar lést árið 1833 tók Jósefa, þá um þrettán ára gömul, á sig ábyrgð á heimilinu og aðstoðaði föður sinn við umönnun yngri systkina sinna. [1]

Á átjánda aldursári sínu helgaði hún sig Guði með heiti um ævarandi skírlífi, að fenginni leiðsögn sóknarprests síns. Hún gekk í Þriðju reglu Karmels, forvera Leikmannareglu Karmels, og fann köllun sinni farveg í daglegu lífi heimilisins og sóknarinnar fremur en innan klausturveggja. Í Algemesí er einnig varðveitt minning um stórt myndverk af Karmelsdrottningu, saumað með gulli og silki undir umsjón Jósefu.

Þjónusta í sókn og samfélagi – andlegt líf og starf

Jósefa lifði einföldu lífi og var vel að sér í útsaumi og öðru handverki. Hún vann að gerð og umhirðu kirkjuklæða og sá til þess að altari og annar búnaður sóknarkirkjunnar væru vel hirt. Á heimili sínu stofnaði hún ókeypis útsaumsskóla fyrir ungar konur, þar sem verkleg kennsla fór saman við trúfræðslu og bænalíf. Heimildir lýsa störfum hennar ítarlega, en segja lítið um það með hvaða hætti hún framfleytti sér. Ljóst er þó að hún nýtti hæfileika sína og krafta í þjónustu við kirkjuna og samfélagið og lifði í anda einfaldleika, auðmýktar og trausts á forsjón Guðs.

Hún leit á sókn sína sem móður í trúnni og náðinni. Hún sótti messu daglega, bar djúpa lotningu fyrir altarissakramentinu og fylgdi andlegri leiðsögn sóknarprests síns. En trú hennar var ekki bundin við helgihaldið eitt. Hún vildi að kristnir menn væru salt jarðar og ljós heimsins og að trú þeirra birtist bæði í orðum og verkum. Hún kenndi fátækum, ráðlagði fólki sem leitaði til hennar og stuðlaði að sáttum í sundruðum fjölskyldum. Á heimili sínu hélt hún samkomur fyrir mæður til að styrkja þær í kristinni trú og veitti konum sem áttu í erfiðleikum leiðsögn og stuðning.

Útsaumsskólinn varð þannig meira en vinnustofa. Þar var beðið, lesið úr heilagri ritningu og rætt um trúna og lífið. Jósefa var hinum ungu konum eins konar andleg móðir. Í frásögnum af henni er sérstaklega minnst á ráðdeild hennar, þolinmæði, hógværð og þrautseigju í erfiðleikum, ásamt kærleika hennar til Maríu meyjar og dýrlinganna. Hún hafði einnig sérstaka rækt við heilagan Jóhannes af Krossi. [2]

Hetjulegur kærleikur í kólerufaraldrinum

Umhyggja Jósefu fyrir öðrum kom skýrt fram í þjónustu við sjúka og deyjandi. Þegar kólerufaraldur gekk yfir árið 1885 sinnti hún fólki sem hafði veikst, þrátt fyrir hættuna sem því fylgdi. Hún leitaðist einnig við að styrkja deyjandi fólk í trúnni og búa það undir dauðann. Jóhannes Páll II páfi minntist sérstaklega á þessa þjónustu í predikun sinni þegar Jósefa var tekin í tölu blessaðra árið 1988 og nefndi hana sem eitt skýrasta dæmið um hetjulegan kærleika hennar. [3]

Andlát hennar og minning meðal heimamanna

Jósefa lést 24. febrúar 1893 eftir langvarandi veikindi og hafði þá tekið við síðustu sakramentunum. Að eigin ósk var hún jarðsett í búningi Karmelreglunnar. Hún hafði lifað sem leikmaður alla ævi en samsamað sig andlegri arfleifð Karmels.

Minning hennar lifði áfram meðal fólksins í Algemesí, ekki síst þeirra kvenna sem höfðu notið kennslu hennar og leiðsagnar. Fólk leitaði til grafar hennar og bað Guð fyrir hennar milligöngu. Með árunum bárust frásagnir af bænasvörum og lækningum sem heimamenn töldu tengjast fyrirbæn hennar.

Spænska borgarastyrjöldin og minning Jósefu

Þegar spænska borgarastyrjöldin hófst árið 1936 varð trúarlíf í Algemesí fyrir þungum áföllum. Samkvæmt skjölum sem varðveitt eru í spænskum þjóðskjalasöfnum var klaustur heilags Vinsents Ferrers brennt 25. júlí og kirkjugripum og helgimyndum úr sóknarkirkju Jakobs postula eytt 2. ágúst sama ár. Fleiri kirkjur og bænahús í bænum urðu fyrir skemmdum. Skjöl um starf Þriðju reglu Karmels glötuðust einnig á þessum umbrotatímum, þar á meðal heimildir sem hefðu getað skýrt nánar inngöngu Jósefu í regluna. [4]

Gröf hennar var á þessum árum enn í gamla kirkjugarðinum, því líkamsleifar hennar voru ekki fluttar í sóknarkirkjuna fyrr en eftir styrjöldina. Ekki hefur tekist að finna öruggar heimildir fyrir þeirri frásögn að heimamenn hafi sérstaklega staðið vörð um gröfina, þótt ljóst sé að líkamsleifar hennar varðveittust og voru síðar fluttar með viðhöfn í kirkjuna.

Bænasvör og frásagnir af kraftaverkum

Meðal þeirra atvika sem eignuð voru fyrirbæn Jósefu voru þrjár lækningar og björgunartilvik sem síðar voru tekin til rannsóknar í erkibiskupsdæminu í Valencia. Rannsókninni á þessum þremur tilvikum lauk 25. febrúar 1979. Frásagnirnar birtust meðal annars í ævisögu Jósefu sem presturinn Bernardo Asensi gaf út árið 1957. Þær eru hér raktar sem vitnisburðir heimamanna og hluti af sögu blessunarferlis hennar, en ekki sem þrjú kraftaverk sem Páfagarður hafi öll viðurkennt formlega. [5]

Fyrsta frásögnin varðar Jósefu Girbés Castell, 46 ára konu frá Algemesí, sem hafði þjáðst í meira en fimm ár af alvarlegum langvinnum sjúkdómi í þörmum. Í júlí 1935 voru veikindi hennar orðin svo þungbær að hún fékk síðustu sakramentin. Fjölskylda hennar hafði beðið níudaga bæn fyrir milligöngu Jósefu Naval Girbés. Samkvæmt frásögninni taldi sjúklingurinn sig skyndilega hafa fengið bata aðfaranótt 4. júlí og læknar lýstu því síðar að hún hefði náð sér að fullu.

Annað tilvikið tengdist Francisco Tortosa Martí, 45 ára járnbrautarstarfsmanni. Árið 1942 greindist hjá honum alvarlegur æxlisvöxtur í nýrna- og lendarsvæði, sem læknar töldu illkynja. Horfur voru sagðar afar slæmar. Fjölskylda hans heimsótti gröf Jósefu og bað fyrir milligöngu hennar. Samkvæmt frásögninni tók hann að ná bata og gat í desember sama ár farið á fætur og síðar snúið aftur til vinnu sinnar.

Þriðja frásögnin er frá 18. september 1947. Þá varð átján mánaða gamall drengur, Manuel Ahuir Esteve, undir þungum hestvagni. Amma hans ákallaði Jósefu, sem íbúarnir kölluðu gjarnan Señora Pepa, eða frú Pepu. Þótt hjólið hefði skilið eftir sig greinileg ummerki á líkama drengsins fundust hvorki beinbrot né merki um innvortis áverka við læknisskoðun. Samkvæmt læknisvottorði var hann kominn á fætur daginn eftir.

Flutningur líkamsleifanna og viðurkenning kirkjunnar

Hinn 20. október 1946 voru líkamsleifar Jósefu fluttar úr gamla kirkjugarðinum í sóknarkirkju heilags Jakobs postula í Algemesí. Mikill mannfjöldi kom saman, og Marcelino Olaechea, erkibiskup í Valencia, tók þátt í athöfninni. Líkamsleifunum var komið fyrir í gröf úr marmara í kapellu Krists hins góða dauða, sem síðar varð kapella blessuðu Jósefu. Eftir flóð sem urðu í Algemesí var þeim komið fyrir í nýrri kistu. Þar eru þær varðveittar, og samkvæmt lýsingu frá árinu 2012 er hún þar klædd veraldlegum búningi. [6] [7]

Rannsókn kirkjunnar á lífi hennar og mannorði heilagleika leiddi til þess að Jóhannes Páll II páfi viðurkenndi hetjulegar dyggðir hennar 3. janúar 1987. Eitt kraftaverk sem eignað var fyrirbæn hennar var síðan formlega viðurkennt árið 1988. Ekki hefur tekist að staðfesta með ótvíræðum hætti hvert þeirra þriggja tilvika sem rakin eru hér að framan varð grundvöllur þeirrar ákvörðunar. Hinn 25. september 1988 tók Jóhannes Páll II páfi Jósefu í tölu blessaðra við hátíðlega messu á Péturstorginu í Róm. [8]

Innan Karmelreglunnar er valkvæð minning hennar haldin 6. nóvember, þótt dánardagur hennar, 24. febrúar, sé einnig tilgreindur sem minningardagur í sumum kirkjulegum dagatölum. [9]

Tilvitnun

„Jósefa varð öllum allt, eins og Páll postuli, til þess að ávinna alla.“ – Jóhannes Páll II páfi, í predikun við töku Jósefu í tölu blessaðra 25. september 1988. [3]

Lærdómur

Blessuð Jósefa minnir okkur á að anda Karmels má lifa í hversdagslífinu, utan klausturs, með því að fylgja Kristi í anda evangelísku ráðanna og helga Guði dagleg störf sín. Bæn hennar leiddi ekki til þess að hún drægi sig í hlé frá samfélaginu, heldur til þess að hún þjónaði fólkinu í kringum sig af sívaxandi kærleika. Á heimili hennar urðu handverk og trúfræðsla að einni heild; við sjúkrabeðina reyndist kærleikurinn reiðubúinn að taka áhættu. Líf hennar sýnir að hljóðlát trúfesti getur haft djúpstæð áhrif á heilt samfélag.

Bæn

Guð, sem kallar menn og konur til að þjóna þér í heimi þessum, veittu að við, sem lifum og störfum í samfélaginu, megum líkjast blessaðri Jósefu Naval Girbés. Gef að við vinnum trúfastlega að uppbyggingu ríkis þíns með því að rækja skyldur okkar af kærleika og trú.

Drottinn Jesús Kristur, sem veittir Jósefu náð til að lifa í kærleika og kyrrð Karmels mitt í heiminum, veittu okkur einnig að fylgja þér af trúfesti í daglegu lífi okkar. Lát okkur læra að elska þig í öllu sem við gerum og sjá þig í hverjum þeim sem við mætum. Fyrir hennar bæn biðjum við um náð til að þjóna þér af auðmýkt og með hljóði hjartans. Amen. [10]

Þessi pistill birtist fyrst 6. nóvember 2025 og var endurskoðaður og uppfærður 6. nóvember 2026.

Heimildir

[1] Páfagarður, Dikasterían um málefni heilagra: Josefa Naval Girbés. Æviágrip og upplýsingar um blessun hennar. ↩

[2] Erkibiskupsdæmið í Granada: Beata Josefa Naval Girbés, 24. febrúar 2021. Um útsaumsskólann, lífið í sókninni og andlega leiðsögn. ↩

[3] Jóhannes Páll II páfi: Predikun við töku sex einstaklinga í tölu blessaðra, Péturstorginu 25. september 1988, 7. kafli. ↩

[4] Algemesí en la Memoria: La Guerra Civil en Algemesí: Sobre el incendio de iglesias y la destrucción de imágenes religiosas en 1936, 9. febrúar 2013. Byggt á skjölum Archivo Histórico Nacional, FC-Causa General, 1370, exp. 1. ↩

[5] Algemesí en la Memoria: Beata Josefa Naval Girbés. Los milagros de la beatificación, 17. nóvember 2013. Tilvitnanir úr ævisögu Bernardo Asensi Cubells, útgefinni 1957; frásagnir af þremur tilvikum og kirkjulegri rannsókn árið 1979. ↩

[6] Algemesí en la Memoria: Beata Josefa Naval Girbés. En la iglesia de San Jaime, 1946, 6. nóvember 2013. Um flutning líkamsleifanna og þátt erkibiskupsins. ↩

[7] Algemesí en la Memoria: Beata Josefa Naval Girbés. Sus restos incorruptos en 1946 y una oración para el Año de la Fe, 14. nóvember 2012. Um varðveislu líkamsleifanna, flóð og nýja kistu. ↩

[8] Páfagarður: Josefa Naval Girbés og Sancteo: Josefa Naval Girbés. Um rannsókn málsins, hetjulegar dyggðir og samþykki kraftaverks árið 1988. ↩

[9] Berfætta Karmelreglan, enska og írska umdæmið: Feastdays. Valkvæð minning Jósefu 6. nóvember; samanber dagsetningu 24. febrúar á vef Páfagarðs. ↩

[10] Berfætta Karmelreglan, St. Thérèse-umdæmið: Bl. Josepha Naval Girves. Opinber bæn í tíðabókarviðbót Karmelreglunnar, Carmelite Proper of the Liturgy of Hours, Institutum Carmelitanum, Róm 1993. Bænin í pistlinum er aðlöguð íslensk gerð. ↩

Vígsla Lateranbasilíkunnar – hátíð 9. nóvember

Lateranbasilíkan í glerlist. Vatnið sem rennur undan þröskuldinum  og trén við bakkana vísa til sýnar Esekíels spámanns (Esk 47). Þegar kirk...