 |
| Heilagur Benedikt Jósep Labre - verndardýrlingur heimilislausra |
Sumir helgir menn og konur lifa lífi sem vekur undrun vegna hugrekkis, prédikunarkrafts eða afreka í þjónustu við kirkjuna. Aðrir vekja dýpri lotningu með því að lifa einföldu lífi í hlýðni við köllun Guðs. Í dag minnumst við heilags Benedikts Jóseps Labre, sem fæddist í Frakklandi árið 1748 og lést í Róm 16. apríl 1783 – þrjátíu og fimm ára að aldri, fátækur og óþekktur í augum heimsins, en vinur Krists.
Frá unglingsaldri bar Benedikt í sér sterka löngun til að helga líf sitt Guði. Hann reyndi að ganga í margar klausturreglur – meðal annars hjá Trappistum og Karthúsamunkum – en honum var ætíð hafnað. Á meðan flestir hefðu gefist upp og snúið aftur til venjulegs lífs, hélt Benedikt áfram að leita – ekki að viðurkenningu eða árangri, heldur að vegi Guðs.
Að lokum fann hann köllun sína: að verða pílagrímur án fastrar búsetu, fátæklingur án eigna, „munkur heimsins“ sem leitaði Guðs í kyrrlátri einsemd meðal mannfjöldans. Hann gekk fótgangandi milli helgra staða í Evrópu, einkum til Loreto og Rómar, og lifði af því sem aðrir gáfu honum. Þegar honum var boðin hjálp, tók hann aðeins við því nauðsynlegasta – og oft ekki einu sinni því.
Hann lifði lífi sjálfviljugrar smæðar, bað í þögn, dvaldi tíðum í kirkjum og leitaði einskis nema nándar Guðs. Hann var óhreinn og illa til fara, en í honum bjó djúpur friður og kærleikur. Þegar fólk forðaðist hann vegna útlitsins, fylltist hann gleði – því hann þráði að verða eins og Kristur, fyrirlitinn af heiminum en elskaður af Föðurnum.
Í apríl árið 1783 hneig Benedikt niður á tröppunum fyrir utan kirkjuna Santa Maria dei Monti í Róm. Hann var borinn inn á heimili nágranna, þar sem hann lést skömmu síðar, rólegur og orðlaus, er beðið var: „Heilaga María, bið þú fyrir honum.“ Þegar fréttin barst út, hrópuðu börn í hverfinu: „Dýrlingurinn er dáinn!“ Og skyndilega fylltist borgin af þessum orðum.
Lík hans var flutt í kirkjuna sem hann elskaði, og svo margir komu að heiðra hann að kalla þurfti til herlið til að halda reglu. Á páskadag var hann grafinn við altarið – og fólk streymdi að í tvo mánuði á eftir. Samdægurs hófust sögusagnir um kraftaverk. Innan árs var nafn hans þekkt víða um Evrópu, og líf hans skráð af skriftaföður hans, sem hafði séð að á bak við klæði betlarans bjó maður fylltur heilagleika.
Í kjölfar dauða hans breiddist orðstír hans hratt út um alla Evrópu, og margir töldu hann þegar heilagan. Kirkjan tók málið til formlegrar rannsóknar, og eftir langan undirbúning var hann tekinn í tölu sælla árið 1860. Að lokum var hann tekinn í tölu heilagra af Leo XIII páfa árið 1881.
Í kjölfar dauða hans breiddist orðstír hans hratt út um alla Evrópu, og margir töldu hann þegar heilagan. Kirkjan tók málið til formlegrar rannsóknar, og eftir langan undirbúning var hann tekinn í tölu sælla árið 1860. Að lokum var hann tekinn í tölu heilagra af Leo XIII páfa árið 1881.
Heilagur Benedikt Jósep Labre er í dag verndardýrlingur heimilislausra, útigangsfólks, pílagríma og allra þeirra sem búa við jaðar samfélagsins. Líf hans er vitnisburður um að Guð dvelur þar sem við eigum síst von á – og að heilagleiki getur blómstrað í hljóðum, ólíklegum hornum veraldarinnar.
Úr bréfi Benedikts til foreldra sinna (1770):
„Ég bið ykkur af einlægni að fyrirgefa mér alla óhlýðni og þá vanlíðan sem ég hef valdið ykkur. Ég mun ekki kosta ykkur frekari fyrirhöfn né valda ykkur fleiri áhyggjum. Ég bið ykkur að blessa mig – og lofa mér að vera engum lengur til byrði.“
Lærdómur
Líf heilags Benedikts Jóseps Labre er ekki áminning um að heimilisleysi sé eftirsóknarvert, heldur að engin mannleg staða er svo lág að Guð geti ekki dvalið þar. Hann minnir okkur á að bera virðingu fyrir hverri manneskju – og sjá Krist í þeim sem búa við skort og einnig að öryggi mannsins liggur ekki í eignum eða stöðu heldur í sambandi hans við Guð. Í heimi sem metur fólk oft eftir því sem það á og sýnir, er vitnisburður Benedikts hljóðlát en öflug áskorun: að leita þess sem varir, og finna Guð jafnvel í smæð, fátækt og jaðarstöðu.
Lærdómur
Líf heilags Benedikts Jóseps Labre er ekki áminning um að heimilisleysi sé eftirsóknarvert, heldur að engin mannleg staða er svo lág að Guð geti ekki dvalið þar. Hann minnir okkur á að bera virðingu fyrir hverri manneskju – og sjá Krist í þeim sem búa við skort og einnig að öryggi mannsins liggur ekki í eignum eða stöðu heldur í sambandi hans við Guð. Í heimi sem metur fólk oft eftir því sem það á og sýnir, er vitnisburður Benedikts hljóðlát en öflug áskorun: að leita þess sem varir, og finna Guð jafnvel í smæð, fátækt og jaðarstöðu.
Bæn
þú leiddir heilagan Benedikt Jósep Labre
á veg fátæktar og einfaldleika,
svo hann gæti lifað í nánd við þig.
Gef okkur að sjá dýrð þína í smæð og auðmýkt
og læra að treysta þér í öllu.
Minnstu allra sem eru heimilislausir, einmana eða útskúfaðir,
og kenndu okkur að þjóna þeim af kærleika.
Fyrir fyrirbæn heilags Benedikts Jóseps
biðjum við að þú leiðir okkur á veg lífsins
til þín.
Amen.
---
Heimild: