Í sinni ljóðrænu mynd greina erindin í Ljóði andans frá ástarævintýri milli tveggja elskenda, Brúðguma og brúðar: Krists og sálarinnar.

Þegar Teresa hóf að skrifa Bókina um líf mitt var hún fast að því fimmtug að aldri og hafði sannreynt áhrif hinnar yfirskilvitlegu náðar í því sem næst tíu ár. „Langtímum saman vissi ég ekki til hvaða orða ég ætti að grípa til að varpa ljósi á náðargjafir Guðs, þrátt fyrir að hann auðsýndi mér þessa náð. Þetta var alls ekki svo lítil þolraun“ (kafli 12, 6). Hún þarfnaðist enn meiri náðar til að geta varpað ljósi á það sem bar fyrir hana með tilhlýðilegum hætti. Síðar komst hún að raun um að „það er náð þegar Drottni þóknast að gefa okkur hlutdeild í þessari gjöf sinni, en allt annað að skilja hvers eðlis þessi blessun er“ (kafli 17, 5). Í Bókinni um líf mitt auðnast henni að greina frá yfirskilvitlegri reynslu sinni með aðdáunarverðum hætti.