« Ritningarlesturinn 16. ágúst 2006Ritningarlesturinn 15. ágúst 2006 »

15.08.06

  11:35:30, Skrásetjari: Jón Rafn Jóhannsson, 963 orð  
Flokkur: Hugleiðingar

„Við viljum meira nammi . . . við viljum meira nammi!“

Um Guðsmóðurina og frekjudollukynslóðina

Í tvö þúsund ár hafa kristnir menn heiðrað Guðsmóðurina um fram alla aðrar skapaðar verur. Þessi heiðrun er tjáð með gríska orðinu dulia. Kirkjan heiðrað heilagt fólk vegna þess að það varð heilagt sökum þess að það laut vilja Guðs í fyllstu auðmýkt. Kraftur Guðs opinberaðist þannig í lífi þess, en þennan lífgefandi kraft nefnir kirkjan náð. Í Lúkasarguðspjalli er sagt að María hafi verið full náðar, það er að segja að náð Guðs hafi opinberast í henni með einstæðum hætti um fram aðra þá sem tilheyra sköpun Guðs. Því auðsýnir kirkjan henni sérstaka heiðrun sem nefnd er hyperdulia á grísku. Hins vegar ber Guði einum í Þrenningareðli sínu tilbeiðsla eða latreia á grísku. Því tilbiður kirkjan Guð einan.

María varð full náðar sökum auðmýktar sinnar: „Sjá, ég er ambátt Drottins, verði mér eftir orðum þínum“ (Lk 1. 38). Þannig hefur hún verið öllum hinum heilögu kristninnar sem leiðarljós í tvöþúsund ár. Þetta er sökum þess að í mætti hlýðni auðmýktarinnar verður hún að bústað hins eilífa Orðs, Guðsonarins. Hún verður Þeotokos eða Guðsberan, sú sem ber Jesús í skauti sínu. Þessi sami leyndardómur endurtekur sig í sérhverjum kristnum karli og konu sem fylgir fordæmi Maríu. Þetta nefna hinir heilögu kristindómsins hinn eilífa getnað Orðsins í mannssálinni. Guð gerir sér bústað í auðmjúkri sál vegna þess að hann „elskar að vera með mannanna börnum“ (Ok 8. 31). Og í kveðjuorðum sínum sagði Drottinn: „Til hans munum við koma og gjöra okkur bústað hjá honum“ (Jh 14. 21).

Í dag heiðrar kirkjan minningu hinnar alsælu Meyjar eins og hún hefur gert síðustu tvöþúsund árin. Það var ekki fyrr en þann 1. nóvember 1950 sem Píus páfi XII gerði uppnumningu Guðsmóðurinnar að trúarsetningu í hirðisbréfinu Munificentissimus Deus. Með þessu var hann að leggja áherslu á ráðsályktun Guð hvað áhrærir mannkynið, arfleifð sem lifað hafði í hjarta kirkjunnar frá upphafi og sjá má í skrifum Þeofílusar frá Antíokkíu á annarri öld. Þessi ráðsályktun fólst í því að sem sköpunarverk hans myndi mannkynið hverfa til hans og verða uppnumið til himna, rétt eins og Kristur opinberaði sjálfur með uppstigningu sinni og fyrirhugað er öllum endurleystum sálum:

Og þegar ég verð hafinn upp frá jörðu, mun ég draga alla til mín (Jh 12. 32).

Til samræmis við hina postullegu arfleifð gerist þessi trúarleyndardómur í lífi hvers einasta einstaklings sem lýkur hjarta sínu upp fyrir LJÓSI SANNLEIKANS vegna þess að Konungur alls lífs leiðir allar þær sálir sem fúsar eru að meðtaka ávextir friðþægingar hans til himnesks Föður síns í dýrð, eða með orðum hl. Kýpríans frá Karþagó: „Við munum verða það sem Kristur er, kristar, ef við gerum hann að fyrirmynd okkar“ (De idolorum vanitate, c. xv. ).

Kristur er fyrirmynd kirkjunnar í hlýðni vegna þess að hann var hlýðinn allt til dauða á Krossi og auðmýktin og lítillætið holdi klætt. Sú fyrsta sem samlíktist Kristi í auðmýkt hlýðninnar var hin blessaða Mey.

Hinn blessaða Mey er algjör andhverfa frekjudollukynslóðarinnar sem nú fer hamförum um íslenskt þjóðlíf. Þetta er illa uppalin kynslóð og agalaus sem tamdist við það að grenja í pilsfaldi mömmu sinnar úti í sjoppu eða við kjörbúðarkassann og æpa: „Ég vil nammi!“ Nú grenja stelpurnar: „Við viljum gera það með hvor annari!“ Og strákarnir hrópa: „Við viljum gera það með hvor öðrum!“ Og þingmenn heinsegintilverunnar hlaupa til og samþiggja lög svo að þau geti gert það með aðila af sama kyni og Þjóðkirkjan hleypur til og býr til blessunarathöfn fyrir frekjudollurnar með hraði svo að þær séu ánægðar. Væntanlega mun hún svo taka til að „gifta“ litlu frekjudollurnar í kirkjum sínum svo að allir séu ánægðir. og glaðir því að ofurfrjálslyndið er skæð pest, andleg eyðnismitun

Nú erum við komin að kjarna málsins: Hér stendur frekjudollukynslóðin frammi fyrir MEIRA: LIFANDI GUÐI! Hann hefur látið okkur boðorð í té sem okkur ber að hlýða af fyllstu auðmýkt. Hann segir: „Son minn, varðveit þú orð mín og geym hjá þér boðorð mín. Varðveit þú boðorð mín, og þá munt þú lifa.“ Hann líkir óhlýðninni við hórkonu og segir: „Lát eigi hjarta þitt teygjast á vegu hennar. Hús hennar er helvegur, er liggur niður til heimkynna dauðans“ (Ok 7. 25, 17).

Svona alvarlegt er þetta mál, spurning um líf eða eilífan dauða. Forðist falsboðendur Orðsins:

Því að slíkir menn eru falspostular, svikulir verkamenn, er taka á sig mynd postula Krists. Og ekki er það undur, því að Satan sjálfur tekur á sig ljósengilsmynd. Það er því ekki mikið, þótt þjónar hans taki á sig mynd réttlætisþjóna. Afdrif þeirra munu verða samkvæmt verkum þeirra (2 Kor 11. 13-15).

Við skulum því öll leitast við að tileinka okkur auðmýkt Maríu og hlýðni við boðorð Guðs til að forðast helveg óhlýðninnar.

11 athugasemdir

Athugasemd from: Jón Rafn Jóhannsson
Jón Rafn Jóhannsson

Einn hinna heilögu feðra sagði:

Það er óhjákvæmilegt að leitast við í öllum hlutum og eftir fremsta megni að lifa til samræmis við þau fyrirmæli sem sett eru fram í hinum guðdómlegu boðorðum Krists – þannig að með því að virða þau munum við að nýju rísa upp til þeirrar ummynduðu og endursköpuðu myndar sem náð Andans hefur í örlæti sínu veitt okkur í hinni heilögu skírnarlaug. Eða ef þér þóknast að skilgreina þessa náðargjöf svo, að við íklæðumst nýjum og andlegum manni með því að afneita hinum gamla Adam með verkum hans og fýsnum. En hann er Drottinn okkar Jesús Kristur, eins og hinn guðdómlegi Páll segir: „Börnin mín, sem ég að nýju el með harmkvælum, þangað til Kristur er myndaður í yður!“ (Gl 4. 19) og: „Allir þér, sem eruð skírðir til samfélags við Krist, þér hafið íklæðst Kristi“ (Gl 3. 27).

Og sjálfur Drottinn boðar: „Sá sem hefur boðorð mín og heldur þau, hann er sá sem elskar mig. En sá sem elskar mig, mun elskaður verða af Föður mínum, og ég mun elska hann og birta honum sjálfan mig” (Jh 14. 21).

15.08.06 @ 17:26
Athugasemd from: Aðalbjörn Leifsson
Aðalbjörn Leifsson

Ég hef verið að hugsa um það með Maríu Guðsmóður, hefði hún fætt Drottinn ef að unnusti hennar hefði ekki verið svona grandvar og góður þeas. hann ættlaði að skilja við hana í kyrrþey, hann hefði getað látið grýta hana samkvæmt lögmálinu. Hún fór til frændkonu sinnar Elísabetu. Drottinn Jesús hefur vitað að móðir hans hafði hugsanlega réttarstöðu óvirðulegrar konu en jÓSEF GEKK VIÐ HONUM SEM FAÐIR. Ég held að systkyni Drottins hafi ekki í fyrstu skilið hver Jesús var, það er viss auðmýkt í því að vera sonur móður sinnar en ekki Jósefs. Ættli honum hafi verið strítt á þessu eða var þetta fjölskyldu leyndarmál. Allavega Drottinn skilur og elskar alla líka hinsegin fólkið en hann elskar ekki óhlýðnina sem það sýnir. Ég tel að hinsegin fólkið sé ekki að lifa í ást heldur í losta og það er hórdómur. Jósef elskaði Maríu og son hennar Jesú. Þetta er svona það sem hefur verið að koma í huga mér.

15.08.06 @ 19:39
Athugasemd from: Jón Rafn Jóhannsson
Jón Rafn Jóhannsson

Bróðir Aðalsteinn (ég veit að ég má kalla þig þetta þar sem þú ert trúaður maður). Þú hefur vafalaust einnig vett því athygli að við köllum hverja aðra bræður hér á kirkju.net. Í reynd er þetta siður innan kaþólsku kirkjunnar. Stundum hef ég gleymt mér og sagt þetta við mótmælendur. Sumir hafa brugðist ókvæða við þessu og sagt; Ég er ekki bróðir þinn eða ég er ekki systir þín. Slíkt væri óhugsandi í kaþólsku kirkjunni. Sem Guðs börn erum við öll systkini. Það skiptir engu máli hvar við erum stödd í heiminum.

Jæja. Á tímum Jesú kölluðu íbúar þorpanna hvort annað bróðir og systir. Þetta er siður sem lifir enn í dag í afskekktum þorpum í Afríku og Asíu. En samkvæmt erfðakenningunni átti Jesú enginn holdleg systkini.

Jæja, það sem máli skiptir á þessum degi er auðmýkt, flekkleysi og hreinleiki hinnar blessuðu Meyjar, Hún gegnir einstæðu hlutverki í hjálpræði Guð og Biblían hefst á þessari konu: „Og fjandskap vil ég setja milli þín og konunnar, milli þíns sæðis og hennar sæðis. Það skal merja höfuð þitt, og þú skalt merja hæl þess“ (3. 15). Hér er vikið að höggorminum og konunni, Maríu, drekananum ógurlega í tólfta kafla Opinberunarbókarinnar, en nafn hans er einnig DAUDINN.

Átökin standa því á milli drekans mikla og konunnar, en það er barn hennar sem drekinn leitast við að gleypa. Ég veit að hvítasunnumenn líta á konuna sem persónugerving kirkjunnar, en við kaþólskir lítum jafnt á hana sem Maríu, persónuna Maríu.- sjálfa Guðsmóðurina. Það er hún sem mun MERJA HÖFUÐ DREKANS.

Drekinn hatar því konuna, hatar flekkleysi hennar, sakleysi og auðmýkt. Í hvert sinn sem athyglin beinist að henni fara þúsundir prentvalsa fjölmiðlaveldis illskunnar á stað til að ata hana auri. Að þessu er vikið í Opinberunarbókinni:

Og höggormurinn spjó vatni úr munni sér á eftir konunni, eins og flóði, til þess að hún bærist burt með straumnum“ (Opb 12. 15).

Hvers vegna? Vegna þess að hann og fylgdarsveinar hans vita að verk þeirra standast ekki í ljósi flekkleysis og sakleyisis konunnar og barns hennar, Jesú. Og innan kaþólsku kirkjunnar höfum við sagt um aldir að sá sem glati sjónar af konunni, glata fyrr en síðar sjónum á Syni hennar. svo samofin eru þau leyndardómi hjálpræðisins.

Við skulum nú snúa okkur að auðmýkt Maríu þegar hún verður að farvegi náðar Guðs og elur Soninn: „Verði mér eftir orðum þínum“ (Lk 1. 38). Taktu eftir að það er Lúkas, læknirinn í hópi postulanna sem skrifar þessi orð. Það leikur ekki nokkur vafi á því að Guðsmóðirin hefur sjálf greint honum frá þessu atviki í lífi sínu, því eru allflestir kaþólskir guðfræðingar sammála. Það er með þessum hætti sem hún verður að Guðsmóðurinni.

Með sama hætti gegnir þetta um okkur hin. Þegar við lútum Guði af fyllstu auðmýkt gerist mikið undur: Hinn eilífi getnaður Orðsins á sér stað í okkar eigin lífi. Þú hefur ef til vill veitt því athygli, að ég hef ekkert viljað blanda mér í umræðuna um meðferð á samkynhneigðum. Ástæðan er einföld. Ég tel að það sé einungis náð Heilags Anda sem græði mein okkar. Eða með öðrum orðum, ég hef ekki neina trú á annarri meðferð en að leggjast á bekkinn hjá Heilögum Anda og láta hann græða mein okkar, ég hef ekki nokkra trú á mennskum úrræðum í þessu sambandi. ALLT ER KOMIÐ UNDIR NÁÐ GUÐS!

Í kvöld sagði landlæknir í sjónvarpinu að samkynhneigð væri jafn eðlileg hneigð og allar aðrar hneigðir sem bæri að viðurkenna sem slíka.

Hér erum við komnir að kjarna málsins. Áður en við göngumst undir læknismeðferð Heilags Anda erum við öll lemstruð og afskræmd sökum erfðasyndarinnar. Í okkur eru aragrúi hneigða, slæmra og illra. En þegar Heilagur Andi fer um þær höndum græðir hann öll mein okkar og slæmar hneigðir með náð sinni. Líka stjórnlaust og hömlulaust kynlíf.

Ég veit að nú mun þetta verða að enn annari blótsyrðahryðju frá samkynhneigðum, nokkuð sem við erum orðnir vanir hér á kirkju.net. Satt best að segja hefur einn okkar verið meira eða minna upptekinn við að hreinsa það guðlast og blótyrði út sem þetta fólk hefur látið frá sér fara síðustu þrjá dagana þegar gestafjöldinn hefur farið allt upp í 3000 á sólahring.

En öll verðum við að standa frammi fyrir Lifandi Guði ef við á annað borð leitum samfélags við hann í lífi náðarinnar. Þá gyldir hið sama um samkynhneigða og okkur hin: Þeir verða að lúta Guði af fyllstu auðmýkt og bíða þess að hann upplýsi hjörtu þeirra.

Sjálfur hef ég beðið þessa bæn margoft á hverjum degi: Alhelga Mey og Guðsmóðir, bjarga mér! Það gerir hún svo sannarlega og myrkvaský Satans hrekjast á brott vegna þess að honum stendur mikill stuggur af þessar konu. Satt best að segja er hann SKÍTHRÆDDUR við hana vegna þess að hann megnar ekkert gagnvart flekkleysi hennar og sakleysi sem slær öll vopn úr höndum hans.

En þeir sem vilja fylgja hömlulausum og óbeisluðum hvötum sínum geta það svo sannarlega vegna þess að Guð virðir frjálsan vilja mannsins. Það eina sem bíður okkar er að gera grein fyrir gjörðum okkar á degi dómsins og sumir eru afar hugrakkir í þessum efnum. En það er hryggilegt að vita til þess að þegar nóttin skellur á þegar enginn getur unnið verður milljónum sálna vísað á kvalastaðinn að eilífu. Hvers vegna vitum við þetta? Það er sökum þess að Jesús opinberaði okkur þetta meðan hann gekk um í holdi á jörðinni og hann er jú einu sinni VEGURINN, SANNLEIKURINN OG LÍFIÐ (Jh 14. 6).

OKKAR ER VALIÐ OG ENGINN GETUR ÞJÓNAÐ TVEIMUR HERRUM!

15.08.06 @ 20:55
Athugasemd from: Aðalbjörn Leifsson
Aðalbjörn Leifsson

Allir kristnir menn eru bræður og systur og þeir sem eldri eru í trú eru feður og mæður. Ég á eiginlega við að bak við hvern sterkan mann er sterk eiginkona. María var ekki ein hún átti mann. En þegar við hugsum um það sem gerðist hjá henni að HEILAGUR ANDI KOM OG YFIRSKYGGÐI HAN OG HÚN VARÐ ÞUNGUÐ, að hún hafði ekki verið við karlmann kennd. Ég hef verið að velta fyrir mér hefði hún verið valinn ef hún hefði ekki átt unnusta sem var Jósef.
Hann var grandvar og ættlaði að skilja við hana í kyrrþey, mér finnst líklegt að hún hafi verið send til frændkonu sinnar Elísabetar til að eiga barnið þar en þau fáheyrðu tíðindi höfðu borist að hún var þunguð á gamals aldri, gæti það ekki verið að hún hefði þeas. María átt að eiga barnið hjá þeim og gefa þeim það? Það sem mér finnst svo oft gleymast er að Jósef elskaði þessa konu hann hefði getað látið grýta hana, en engill Drottins kemur til hans og útskýrir hvernig málum er háttað og hann TRÚIR, engilinn kemur aftur og segir JÓSEF að fara til Egyptalands. Við megum ekki gleyma JÓSEF hann var höfuð fjölskyldunnar. Eins er það í dag, María var ekki einstæð móðir hún átti unnusta sem síðar varð eigin maður hennar. Þetta var HEILAGT HJÓNABAND milli kars og konu. Jósef var gull af manni og gekk Jesú í föðurstað og elskaði hann jafn mikið og sín eigin börn. Ekki gleyma Jósef. Karlmaðurinn er og verður alltaf höfuð fjölskyldunnar og honum ber að verja fjölskylduna sína fyrir öllum hættum. Það var Jósef sem tók ákvarðanir. Með bróðurlegri blessun í Jesú nafni Amen. Ps Ég elska ykkur bræður einsog Guð faðir elskar okkur elksa ég ykkur. Amen.

16.08.06 @ 16:21
Steingrímur Valgarðsson

Kaþólikar heiðrar menn og konur sem teljast vera heilagir. Fólk sem gaf sig undir vilja Guðs og fylgdi honum einum. Mér finnst ekkert að því að heiðra minningu Guðsþjóna og tel ég það vera biblíulegt. en eitt sem ég skil ekki, hvers vegna biðja kaþólikar til Maríu mey og annarra manna sem eru kallaðir “dýrlingar". Hverjar eru biblíu forsendurnar fyrir því?

16.08.06 @ 21:25
Athugasemd from: Jón Rafn Jóhannsson
Jón Rafn Jóhannsson

Grundvöllur kenningar kirkjunnar þegar leitað er fyrirbæna hinna heilögu er fólginn í kenningunni um samfélag hinna heilögu. Samfélag hina heilögu felst í hinum trúföstu á himnum, á jörðu og í hreinsunareldinum sem mynda í heild hinn leyndardómsfulla líkama Krists sem er höfuð hans. Öll sú umhyggja sem lýtur að einum hópnum er umhyggja hinna og allir hjálpa öllum. Við hér á jörðinni með því að ákalla hina heilögu á himnum og biðja fyrir sálunum í hreinsunareldinum og hinir heilögu á himnum með því að biðja fyrir okkur. Ekki er unnt að orða hina kaþólsku kenningu betur en hl. Jeróme (331-420) gerði:

Ef postularnir og píslarvottarnir báðu fyrir öðrum meðan þeir voru enn í líkamanum, hversu miklu fremur munu þeir þá ekki gera það eftir að þeir hafa verðið krýndir kórónu sigurlaunanna! Einn maður, Móse, ávann 600.000 mönnum fyrirgefningar Guðs og Stefán, sem líkti eftir Drottni og var fyrsti píslarvotturinn í Kristi bað Guð um að fyrirgefa ofsækjendum sínum. Mun máttur þeirra verða minni nú þegar þeir dvelja með Kristi? Páll postuli segir að 216 sálir sem sigldu með honum hafi verið gefnar honum. Eftir að hann hvarf héðan til að lifa með Kristi lokar hann þá vörunum og segir ekki eitt aukatekið orð til handa þeim sem trúðu predikun hans um alla heimsbyggðina? (Contra Vigilant, P. G. XXIII, 344).

Áköll til hinna heilögu koma fyrir því sem næst hvarvetna í hinni fornu helgisiðafræði. Þannig er sagt í helgisiðum hl. Basils hins mikla: „Samkvæmt boði þíns eingetna Sonar sameinumst við minningu þinna heilögu . . . auðsýn okkur miskunn fyrir bænir þeirra og andvörp.“ Sjá Jerúsalemhelgisiðafræðina, helgisiði hl. Krysostomusar, helgisiði Nestóríana, koptísku helgisiðafræði hl. Kýrillosar og. sv. fr. Ljóst má vera af helgisiðum hl. Kýrillosar frá Jerúsalem að hér er ekki um neinar viðbætur að ræða.

Við sjáum hvernig þessi heilaga arfleifð kirkjunnar frá upphafi vega hefur varðveist órofin með einni tilvitnun í Trúfræðslukver kaþólsku kirkjunnar, en þar má lesa eftirfarandi orð:

„Vottarnir sem hafa farið á undan okkur inn í ríkið, sérstaklega þeir sem kirkjan viðurkennir sem dýrlinga, eiga hlut í hinni lifandi arfleifð bænarinnar með því fordæmi sem þeir gáfu með lífi sínu, með þeim skrifum sem liggja eftir þá og með bænum sínum í dag. Þeir hugleiða Guð, lofsyngja hann og annast stöðugt þá sem þeir láta eftir sig á jörðu. Þegar þeir gengu inn til fagnaðar herra síns voru þeir settir “yfir mikið.” Árnaður þeirra er mesta þjónusta þeirra við fyrirætlun Guðs. Við getum og við eigum að leita árnaðar þeirra fyrir okkur og fyrir allan heiminn“ (2683).

16.08.06 @ 22:08
Steingrímur Valgarðsson

Í ljósi þess að okkur sem kristnir menn ber að lúta Orði Guðs í einu og öllu. Og ég trúi því að þeir 40 menn sem skrifuðu biblíuna voru leiddir af Anda Guðs þegar þeir munduðu pennann. Þar af leiðandi er öll ritningin af mínu mati Orð Guðs. Þess vegna hlýtur maður að setja spurningamerki við hluti eins og “hreinsunareldinn” og “bænir til hinna heilögu". Afhverju ætti ég að setja spurningamerki við slíkt, vegna þess að hvergi í ritningunni er þetta nefnt. Varðandi hreinsunareldinn, þá segir ritningin að það eina sem getur hreinsað syndara er blóð Krists. Og á einum stað: Af náð eruð þér hólpnir orðnir fyrir trú. Það er hvergi nefnt í biblíunni að menn þurfi hreinsunareld. biblían segir að blóð Krists hreinsar manninn af öllum syndim hans og maður sem iðrast hefur af öllu hjarta og er þvegin í fyrirgefandi blóði Krists er saklaus frammi fyrir Guði Föður.
Bænir til hinna heilögu geta ekki verið biblíulegar. afhverju hef ég þá skoðun? Biblían segir að Sonur Guðs sé eini meðalgangari milli Suðs og manns. Það er einnig hvergi sagt beinum orðum í biblíunni að okkur leyfist að bera bænir okkar fram fyrir látna menn eða konur.

16.08.06 @ 22:28
Athugasemd from: Ragnar Geir Brynjólfsson

Það var farið yfir þessi atriði, þ.e. heiðrun Maríu og helgra manna í athugasemdum við greinina „Bæn til Maríu - stjörnu hafsins“ sem sr. Denis O’Leary skrifaði.

16.08.06 @ 22:45
Steingrímur Valgarðsson

ég þakka fyir þetta. ég veit að þetta er ekki fyrsta eða síðasta skipti sem þið fáið svona spurningar. ég er ekki sammála ykkur með þetta. ég nenni ekki að standa í rökræðum um þessi málefni, langaði bara að taka púlsinn á þessu hjá ykkur. ég bjóst reyndar við svona svörum frá ykkur. Guð blessi ykkur.

16.08.06 @ 22:53
Athugasemd from: Haukur Viðar Alfreðsson
Haukur Viðar Alfreðsson

Mér finnst það sárlega móðgandi að líkja mannréttindabaráttu samkynhneigðra við frekjuköst krakkaorma í stórmörkuðum.

Ég skil ekki að þið séuð hissa á blótsyrðahrinum eftir svona skrif, og ég er sannfærður um að þær eru ekki einungis frá samkynhneigðum.

Mér finnst þið minna mig sífellt meira á Babtistana í Wesboro, sem er leitt, því ég held að þið séuð ekki vondir menn.

[Aths. ritstj.: Þetta er næstsíðasta athugasemdin; vegna tæknivillu hefur sú síðasta lent næst á undan þessari.]

14.04.07 @ 20:30
Athugasemd from: Jón Rafn Jóhannsson
Jón Rafn Jóhannsson

Ég vísa ásökunum Hauks Viðars alfarið á bug. Aðgerðarhópum samkynhneigra auðnast ekki með yfirgangi sínum að troða kynlífsafstöðu sinni upp á aðra með ofbeldi. Þeir hafa farið hamförum í Mílanó undanfarna daga og saurgað kirkjur með því að útmála þær með óhróðri fyrir að fá ekki að giftast í þeim! En hér hafa þeir rekist á vegg sem þeir hagga ekki úr stað.

Þessari síðu er hér með lokað fyrir frekari umræðum, enda verið opin allt of lengi.

[Aths. ritstj.: Þetta er síðasta athugasemdin; vegna tæknibrenglunar hefur hún lent á undan þeirri næstsíðustu.]

14.04.07 @ 22:19