« Helgi lífsinsREFSINGIN »

23.06.06

  21:53:33, Skrásetjari: Jon Valur Jensson   , 931 orð  
Flokkur: Sverrir Friðriksson

Saga opinberra fólksfækkunarmarkmiða stjórnvalda í Bretlandi og BNA og tengsl þeirra við stefnumarkmið stofnana Sameinuðu þjóðanna og alþjóðastofnana

Höf.: Sverrir Friðriksson, LL.M., Reykjavík 2006. – Útdráttur:

Efnahagsþróun og menningarskrið (Davis) (skýrsla unnin á vegum mennta-málayfirvalda í BNA). – Þar er bent á að árangursrík stefnukænska til þess að lækka fæðingarhlutfallið sé að ,,draga úr ... sjálfsvitund barna sem búa hjá foreldrum, eða að draga úr ... líkum á því að þessi sjálfsvitund fullnægi þeim". Þar að auki er bent á að ákveðnar (pósitívar) menningarhneigðir sem geta stuðlað að því að draga úr fólksfjölda séu ,,mjög há skilnaðartíðni, klám og óheft kynmök..." Davis greinir jákvæða þróun að því er varðar "velferðarmál barna, þar sem aukinnar tilhneigingar gætir í þá veru að föðurnum sé í síauknum mæli ýtt til hliðar sem ómissandi fjölskyldu-meðlimi, svo og varðandi heilbrigðiskerfið, sem jafnt og þétt hefur haft að engu boðvald foreldra að því er varðar getnaðarvarnir og fóstureyðingar."

Þessi höfnun á boðvaldi foreldra er alkunn úr kynfræðslu í grunnskólum þar sem börnum er stöðugt innrætt að barnið sé sjálfstætt og megi ráða sér sjálft óháð vilja foreldra. Skilaboðin sem börnunum er innrætt er að heimurinn sé stútfullur af fátækum umframfólksfjölda – spyrjið bara börnin eða hlustið á þau þylja: ,,... takmörkun barneigna – takmörkun barneigna..." – og lausnin sem börnin læra í kynfræðslu er að fara í næstu fóstureyðingarstöð.
--------------

J T Gatt, skólastjóri, sem valinn var besti kennari í New York árið 1991, fjallar einnig um þessi menningarbreytandi stjórntæki, ,,þjóðfélagsleg stjórntæki sem beita má í þeim tilgangi að bæla niður hina öru fjölgun hefðbundinna fjölskyldna... eru samsett úr tveimur þáttum: Í FYRSTA LAGI herferð sem BEINIST að FJÖLSKYLDUMYNDUN ÁÐUR EN HÚN HEFST, þar sem beitt er aðgerðarbrögðum eins og að hvetja til einstaklingsbundinnar græðgi, opinberra klámsýninga og klámsjónarspila er beinast að líkamshlutum ungra mannbærra kvenna, auðfenginna skilnaða, fjöldaættleiðinga, umburðarlyndis gagnvart kynferðislegri tvíræðni og fjölda annarra sambærilegra aðgerðabragða. SÍÐARI ÞÁTTUR miðar að því að stofnað sé til gervifjölskyldna: með litlum heimiliseiningum þar sem ekki ræður ríkjum tryggð gagnvart sameiginlegum markmiðum fjölskyldu. Í stað þessa skulu koma samskiptaform sem byggjast á þörf eða nauðsyn þar sem á yfirborðinu eru látalæti um væntumþykju og umhyggju en þar sem engu að síður er stöðugt reynt að koma auga á betri tækifæri... Meðan börn eru ung notfærir ríkið sér foreldrana í fals- eða gervifjölskyldum til þess að koma á framfæri ákveðnum verðmætum eða gildum í því skyni að aga hina nýju stétt ánauðugra, sem eru eigin börn, og jafnframt til að tilkynna réttum yfirvöldum - heilbrigðis-, lögreglu- og endurmenntunar-, um alvarleg frávik. Þetta kerfi byggir í mörgum tilvikum á slíkri afburða dularsnilli vegna hins djúpa innsæis varðandi stýringu fjöldans að erfitt er að komast hjá því að finna til lotningar gagnvart hinum ósýnilegu arkítektum þess."         
--------------
Leyndarskýrsla NSSM200 (nú aðgengileg): ,,Áhrif vaxandi íbúafjölda í heiminum á öryggishagsmuni BNA og hagsmuni ríkisins erlendis." Skjalið hefur einnig verið nefnt Scowcroft-skýrslan (eftir þingmanninum Bent Scowcroft, sem situr í ráðinu um erlend samskipti BNA). Skýrslan veitir innsýn í áætlanir stjórnar BNA um fólksfækkun á alþjóðavettvangi og sýnir tengsl þessara áætlana við markmið sem að hverfandi leyti snúast um að lina mannlega eymd, en snúa að öllu leyti að hámörkun hagnaðar.

Ofannefnd úttektarskýrsla var samin að beiðni Þjóðaröryggisráðsins (ríkisins) árið 1974 og birtir tillögur um aðferðir til að lækka heildarmannfjölda í heiminum með því að ,,einbeita sér að ákveðnum lykil-löndum [þ.e. þriðja heiminum]" og með það yfirlýsta markmið að lækka fólksfjöldavöxtinn úr 2% á ári í 1,7% á ári. Þetta markmið kann á yfirborðinu að virðast vera áætlun um að draga úr eymd í löndum þar sem lífskjör eru bág, en þegar skýrslan er skoðuð kemur í ljós að áhugi ríkisins á fólksfækkun snýst ekki um áhyggjur af lífskjörum í þróunarríkjum heldur er vandamálið að ,,Bandaríkin eru í síauknum mæli orðin háðari innflutningi hráefna frá þróunarríkjum" og "landlæg hungursneyð, hunguruppþot og þjóðfélagsleg upplausn... eru ekki líkleg til að hvetja til skipulegra rannsókna á og leitar að jarðefnum eða til langtíma fjárfestingar sem nauðsynleg er til jarðefnaleitar."   

Niðurstaða skýrslunnar er að ,,LÖGSKIPAÐAR aðgerðir til fólksfjölda-stýringar" kunni að vera ,,viðeigandi."
------------
Með alþjóðavaldsþrýstingi er þriðji heimurinn að láta af hendi náttúruleg hráefni og ódýrt vinnuafl er arðnýtt, en stærri fyrirtækjasamsteypur álíta hámarkshagnað einungis fást sé vinnuaflinu haldið í örbirgð. 

Það kemur í ljós að um er að ræða stefnukænsku sem kallast ,,Stefnu-markmið um undirþróun" en þetta orðasamband er notað í hagfræðinni (H Cleaver).

4 athugasemdir

Athugasemd from: Jon Valur Jensson [Meðlimur]

Leyfi fekk ég hjá höfundi þessa texta, Sverri Friðrikssyni lögfræðingi, trúbróður okkar í Garðabæ, til að birta hann hér.

23.06.06 @ 22:15
Athugasemd from: Jón Rafn Jóhannsson [Meðlimur]
Jón Rafn Jóhannsson

Ég get ekki séð betur en að grein Sverris varpi enn frekara ljósi á stefnu Íbúafækkunarbandalagsins eins og Paul Jalsevac lýsir henni í :

Glæpurinn gegn mannkyninu – Kynþáttahyggjan og markviss fækkun jarðarbúa.

SJÁ:

Orð þín, Jón Valur, – “Að standa ekki gegn villunni er að samþykkja hana – að verja ekki sannleikann er að brjóta hann á bak aftur” – eru alltént minn aflvaki til að skrifa á Kirkjunetið.

24.06.06 @ 11:32
Athugasemd from: Jon Valur Jensson [Meðlimur]

Orð Felix páfa þriðja voru þetta, frá 5. öld. Þetta var vel mælt og hitti sömuleiðis djúpan streng í sjálfum mér.

24.06.06 @ 12:27
Athugasemd from: Ragnar Geir Brynjólfsson [Meðlimur]

Á miðvikudaginn var skoðaði ég sædýrasafnið við höfnina í Baltimore. Það er hið glæsilegasta safn þar sem sjá má sæ- og vatnadýr frá öllum heimshornum. Eitt fannst mér þó frekar sérkennilegt. Á einum veggnum var teljari sem sýndi mannfjölda og undir honum var annar teljari sem sýndi flatarmál regnskóga jarðarinnar. Eftir því sem mannfjöldateljarinn hækkaði því meir lækkaði teljarinn sem taldi stærð regnskóganna líkt og einfalt samband væri þarna á milli, þ.e. að flatarmál regnskóga breyttist í öfugu hlutfalli við fólksfjölda.
Nú efast enginn um að eyðing regnskóga er í sjálfu sér slæm og henni ber að vinna gegn, en að tengja eyðinguna einni fólksfjöldabreytu á vegg í sædýrasafni þar sem þúsundir barna koma árlega er sérkennilegt. Hætt er við að slík einföldun geri hvorki mannfjöldafræðingum né unnendum regnskóga mikinn greiða.
Þessi innræting er því greinilega til staðar og hún getur varla talist standa á sterkum vísindalegum fótum. Ég hef frekar talið að óskoðuðu máli að taumlaus óumhverfisvæn neysluhyggja hinna ríku íbúa jarðarinnar væri ekki síður skaðvaldur í þessu sambandi.

En því verður ekki á móti mælt að það er handhæg lausn fyrir hina ríku að benda á mikinn fjölda fátækra sem orsök alls kyns vandamála. Það sést bara á þessu hvað mannkynið er frumstætt ennþá. ‘Sannleikurinn’ í þessum málum er ekki ’sannleikur’ hins sterka heldur ’sannleikur’ hins sterkasta.

24.06.06 @ 13:11


Form is loading...