« Prestkonungar Adamskynslóðarinnar – 16Allra sálna messa »

08.11.07

  09:44:43, Skrásetjari: Jón Rafn Jóhannsson, 6602 orð  
Flokkur: Synir Réttlætissólarinnar – Af prestkonungum Adamskynslóðarinnar

Prestkonungar Adamskynslóðarinnar – 15

15. DYSJARNAR OG STEINHRINGARNIR Í EVRÓPU OG REITASKIPTING LANDS

Sjá myndir 15. Lesandanum skal bent á að best er að hlaða myndskrá á skjáborð og hafa tiltæka við lestur kaflans.

Ég bið lesandann að hverfa nú með mér 4800 ár aftur í tímann í huganum eða til ársins 2800 f. Kr. Litli drengurinn sem vakti yfir geitahjörðinni í fjallinu fyrir ofan þorpið sitt á suðurströnd Spánar skammt vestan Almería nútímans, varð furðu lostinn þegar hann skreið undan skinninu í morgunkulinu og leit til hafs. Hann sá það sem aldrei hafði sést áður þar um slóðir: Flota risastórra svartra skipa sem stefndu að landi. Drengurinn var í senn undrandi og skelkaður og því hljóp hann niður í þorpið og greindi föður sínum frá því sem borið hafði honum fyrir sjónir. Faðir hans varð jafn undrandi og eftir að hafa hlustað á frásögn hans fór hann þegar í stað til öldungsins í þorpinu sem skipaði öndvegi í ráðinu og greindi honum frá skipunum ókunnu og furðulegu sem nálguðust heimaslóðir þeirra. Sjálft stóð þorpið í um 250 metra hæð yfir sjávarmáli því að enn var fólki í fersku minni flóðið mikla sem komið hafði óvænt og hrifið mér sér allt sem var á vegi þess. Öldungarnir sögðu að það hefði verið sökum þess að hinn Æðsti hefði fyllst bræði vegna synda mannanna. Öldungaráðið var þegar í stað kvatt saman með því að blása í gjallarhornið og ákveðið í skyndi að gera út sendinefnd valinkunnra manna til að kanna málið enn frekar. Þegar þeir nálguðust flæðarmálið höfðu sum skipanna þegar náð landi og skipverjarnir kepptust við að draga þau á þurrt land. Eitt skipanna var sýnu stærst og í stafni þess mátti sjá fugl sem sendimennirnir sáu þegar í stað að var fálki.

Þegar aðkomumennirnir urðu þeirra varir bentu þeir hinum innfæddu að koma nær og af fasi þeirra mátti sjá að ekkert væri að óttast. Tvær kvennanna úr hópi þessara framandi gesta færði þeim gjafir, hnífa og axir úr ókunnu efni sem þær nefndu „urudu“ [1] og einkennileg lítil líkneski með tveimur augum sem þær nefndu „nu-igi-dagal.“ [2] Um leið og önnur konan sagði þetta á framandi tungu sinni benti hún á sólina eins og til að tjá að líkneskið skírskotaði til sólskífunnar sem þeirra eigin forfeður höfðu rist á klettana frá örófi alda. [3] Síðar átti þorpið eftir að auðgast mikið á gerð slíkra líkneskja sem skjótt áttu eftir að njóta mikilla vinsælda sem tákn hins æðsta – föðurins – sem þeir tilbáðu sjálfir. Það átti málmurinn einnig eftir að gera eftir að aðkomumennirnir fundu hann síðar í fjöllunum og kenndu heimamönnum að vinna hann [4]. Þannig urðu hnífarnir og axirnar víðkunnar um allt nágrennið og eftirsótt verslunarvara vegna yfirburða sinna fram yfir steinhnífana og axirnar sem notaðar höfðu verið fram að þessu, ekki síður en önglarnir og örvaroddarnir. Eftir að litli drengurinn var vaxinn úr grasi sjálfur og eignast konu og börn minntist hann þessa atviks iðulega sem aldrei leið honum úr minni. Það var einhvern veginn með þessum hætti sem bronsöldin hófst í Evrópu um 3000 f. Kr. og breiddist hægt og sígandi út. Hvað varðar sjálf augnlíkneskin þá hefur Marija Gimbutas komist svo að orði:

„Í reynd vekur skyldleiki líkneskjanna frá Brakmusterinu við sambærileg steinlíkneski á Spáni og í Portúgal undrun.“ [5]

Sambærileg líkneski finnast reyndar um alla Evrópu og Asíu þar sem súmerskra áhrifa gætti allt frá Írlandi til Mohenjo-daro menningarinnar á Indlandi. Fullyrða má að hér séum við enn komin á slóð prestkonunga Adamskynslóðarinnar og nýlendna þeirra sem þeir stofnuðu í Evrópu og við getum bókstaflega rakið slóð þeirra með augnlíkneskjunum. Hér voru afkomendur Jafets á ferð eins og Biblían greinir okkur frá. Þannig birtast augnlíkneskin þegar í fyrstu ummerkjunum um byggð í Tróju um 3000 f. Kr. allt til fimmta setlagsins (frá því um 1900-1800 f.Kr) og á Krít og Möltu. Max Mallowan sem annaðist uppgröftinn á musterinu í Brak í Norðursúmer komst svo að orði:

„Gátan um þessa einstæðu hluti hefur löngum höfðað til hugmyndaflugs fræðimanna. Einhverja huggun má finna í því að hið sanna svar við spurningunni finnst aldrei.“ [6]

Í grein 1 hér að framan tjáði ég þá skoðun mína að augnlíkneskin táknuðu hin alsjáandi augu hins Hæsta, Skapara alheimsins, stöðuga vernd hans yfir landinu og blessunarrík áhrif á manninn í hugum eingyðistrúarinnar á fimmta og fjórða árþúsundinu f. Kr. Við skulum því leita svarsins hjá Súmerum sjálfum, en ekki þeim fræðimönnum sem helteknir eru af afstöðu fjölgyðistrúarinnar og líta á þau sem tákn móðurgyðjunnar miklu. Það er einmitt í musterinu í Brak þar sem svið sjáum hvað bjó þeim raunverulega að baki í hugum prestkonunga eingyðistrúarinnar. (Mynd 15. 1). Hér sjáum við tvö augu og sólargeislarnir streyma frá þeim sem uppsprettu: Þau eru sólartákn, hin alsjáandi augu sólarinnar! Takið einnig eftir steinunum fjórum sem eru líkt og ávöxtur þessarar geislunar: Þeir skírskota til fjórverutáknsins rétt eins og við sáum þá birtast í undirstöðum pýramídans mikla í Gíza.

Hvaða hlutverki gegndu þau þá þessi augnlíkneski? Það sjáum við jafnframt á nær fimm þúsund ára gömlum styttum frá Súmer þar sem við sjáum fólk við tilbeiðslu.(Mynd 15. 2). Líklega gefst okkur hér að sjá einn hinna heilögu presta Setkynslóðarinnar ásamt konu sinni og dóttur. Í bakgrunninum má sjá aðra mannveru, líklegast prest eða konung, sem hefur ekki þetta sama augnaráð til að bera: Hefur svo að segja ekki enn gengið í gegnum helgandi áhrif náðarinnar, enda hafður í bakgrunninum. Liturinn blái skírskotar til himneskra áhrifa. Og rétt eins og á flestum öðrum tungumálum segjum við Íslendingar enn í dag að menn verði stóreygðir af undrun. Það er einmitt þannig sem hl. Gregoríos frá Nyssa (335-395) lýsti hinu guðdómlega ásæi (þeamata): Sem furðu! Hann er ekki einn um það heldur endurtaka hin heilögu þetta í sífellu í aldanna rás. Það var með þessum hætti sem prestkonungar Adamskynslóðarinnar hafa táknað heilagleikann með þessum augum. Minnumst lýsingarinnar hér að framan (grein 12) um augnaráð Nóa:

Og faðir hans Lamek varð óttasleginn og lagði á flótta og fór til Metúsala. Og hann sagði: „Ég hef eignast undarlegan son sem er ólíkur öllum öðrum mönnum sem líkist sonum Guðs á himnum. Hann er ólíkur okkur að eðli til og augu hans eru eins og sólargeislar og ásýnd hans dýrleg.“ [7]

Rétt eins og við táknum heilagleikann í dag með geislabaug gerðu prestkonungar Adamskynslóðarinnar þetta með augnalíkneskjunum. Kunnasta dæmið á síðari tímum um slíkt augnaráð er hl. Serafim frá Sarov. Stundum skein ljós Krists svo mjög frá augum hans að hann neyddist til að loka sig af í klefa sínum vegna þess að menn stóðust ekki þetta augnaráð: Það var þeim um megn rétt eins og Hebrearnir gátu ekki horft á ásjónu Móse þegar hann kom ofan af fjallinu. Hvers vegna báru börn Adamskynslóðarinnar þessi líkneski fram að fórn í musterum sínum eins og við sjáum að þau gerðu í Brak í upphafi fjórða árþúsundisins f. Kr? Þau gerðu það með sama hætti og við kveikjum á kertum fyrir framan líkneskið af Maríu Guðsmóður í kirkjunum okkar í dag. Þetta gerum við með þá bæn í huga að látnum ættingjum og vinum gefist að sjá hið eilífa og óskapaða ljós Guðs á himnum. Sjálfur komst hl. Serafim frá Sarov svo að orði:

„Á okkar tímum og sökum þess útbreidda kulda gagnvart heilagri trú okkar á Drottin Jesú Krist sem verður því sem næst alls staðar vart og vegna skeytingarleysis okkar á áhrifum guðdómlegrar ráðsályktunar hans á okkur og á samfélag mannsins við Guð, höfum við gengið svo langt að við getum sagt að við höfum því sem næst snúið baki við kristilegu líferni. Vitnisburður Heilags Anda virðist okkur nú annarlegur, eins og til að mynda þegar hann berst okkur af vörum Móse og segir: „Og Adam sá Drottin ganga í Paradís“ (sjá 1 M 3. 10) . . . Undir yfirskini menntunar höfum við ratað í slíkt svartnætti fáfræði, að það sem menn skildu svo ljóslega til forna virðist okkur því sem næst með öllu óskiljanlegt.“ [8]

Prestkonungar Adamskynslóðarinnar voru slíkir sjáendur rétt eins og Samúel spámaður eins og vikið var að í síðustu grein. Ég greip til orðsins nýlendna hér að ofan, en orðið hef ég frá sagnfræðingnum Jósefusi:

Nú voru synir Nóa þrír Sem, Jafet og Kam, og fæddust eitt hundrað árum fyrir flóðið. Þeir voru þeir fyrstu sem komu ofan úr fjöllunum niður á flatlendið og settust þar að og sannfærðu aðra sem stóð stuggur af láglendinu vegna flóðsins til að fylgja fordæmi sínu og koma niður úr hálendinu. Nú var sléttan þar sem þeir dvöldu fyrst nefnd Sínar (Súmer). Guð bauð þeim einnig að stofna nýlendur erlendis til að fjölga íbúunum á jörðinni svo að þeir stæðu ekki í vegi fyrir hver öðrum og gætu ræktað stóran hluta jarðarinnar og notið ávaxta þeirra með ríkulegum hætti. [7]

Þessi texti er afar merkilegur fyrir marga hluta sakir. Við skulum byrja á óttanum við láglendið eftir flóðið mikla og hefja ferð okkar á Írlandi. Þess verður vart að um miðbik fjórða árþúsundsins fyrir Krist að tekið er að ryðja skóga til að gera akurlendi. Frjókornamælingar hafa leitt í ljós að skóglendið eyddist með mjög skyndilegum hætti skömmu fyrir árið 3000 f. Kr. Þessa gætti í svo ríkum mæli bæði á Írlandi og víðsvegar í strandhéruðum Evrópu, að ljóst er að eitthvað meira lág hér að baki heldur en sú eyðing skóglendis sem óhjákvæmilega er samfara akuryrkju. Það er þetta sem frjókornamælingarnar leiða í ljós. Um 2900 f. Kr. tekur skóglendið að nýju að taka við sér og nær smám saman aftur yfirhendinni, þrátt fyrir viðleitni manna til að hefta útbreiðslu þess. Það sem rennir enn frekari stoðum undir þá tilgátu að hér hafi verið um raunverulegt flóð að ræða er sú staðreynd, að allar byggðir þessa akuryrkjufólks á Írlandi liggja í meira en 200 metra hæð yfir sjávarmáli, eins og glögglega má sjá, til að mynda í Lough Gur í Limerick og Lyles Hill í Antrim. [10] Þetta akuryrkjufólk hefur bókstaflega óttast ágang sjávar. Áhrif þessarar miklu skógareyðingar eru einkum áberandi í Hollandi sem er láglent og þar sem hún hefur verið rannsökuð sérstaklega.

Þar sem við erum komin til Írlands á annað borð skulum við nema þar staðar um stund. Það er til fyrsta akuryrkjufólksins sem nefndist Formóríanar – þeirra sem komu fyrir flóðið mikla – sem rekja má steindysjamenninguna sem blasir alls staðar við sjónum Írlandi, svo nefndar „court-cairns.“ Þegar hafa um 330 slíkar steindysjar verið rannsakaðar. Fornleifafræðingum ber saman um að hér sé ekki um grafir að ræða heldur einhvers konar helgistaði þar sem íbúarnir hafa komið saman til helgihalds. Peter Harbison kemst svo að orði þegar hann víkur að þeim:

Athyglisvert er að steindysjarnar eru dreifðar, ólíkt því sem gerist um grafir. Jafn dreifðar og þær eru gætu þær hafa verið eins konar samkomustaðir fyrir dreifbýlið og gegnt svipuðu hlutverki og írsku sveitakirkjurnar í dag. Þær eru staðsettar að meðaltali í um 3 mílna fjarlægð hver frá annarri, og þar sem þessi fjarlægð er minni, þá verður hún aldrei eins lítil og sjá má í langhaugunum í Severn-Cotswold á Suðurenglandi. [11]

Annar straumur innflytjenda – Firbólgar – voru það hinsvegar sem samkvæmt hinum fornu annálum Írlands innleiddu fjórðungaskiptingu Írlands með Meath (Miðjuna) í Boynedalnum sem hina sönnu heimsmiðju. Hér sjáum við fyrstu áþreifanlegu ummerki fjórverutáknsins í sögu Írlands. Um 2950 f. Kr. hefst svo nýr straumur innflytjenda sem kemur frá Spáni. Þetta fólk nefndi sig sjálft „Tuatha-de-Danainn.“ Allt talaði þetta fólk keltnesku og jafn furðulega og það hljómar talaði þetta fólk í fjarsta horni Evrópu þá tungu sem er skyldust er sanskrít af öllum Evrópumálum! Hvað var eitt af því fyrsta sem það tók sér fyrir hendur í hinum nýju heimkynnum? Það reistu Newgrangehauginn í Boynedalnum sem samkvæmt írskum goðsögnum var ekki einungis grafhýsi konunga Tara, heldur einnig heimkynni þessara yfirskilvitlegu goðfeðra. Trúað var að þeir hefðu „horfið niður í jörðina,“ en samt haldið áfram að lifa. Ég bið lesandann að íhuga hvað þessi afstaða svipar mjög til grafarhauganna í Dilmun (Bahrein) við Persaflóann sem vikið var að í grein 12 hér að framan.

Newgrange var einnig talið verða heimkynni guðs gæskunnar, Dagda, en það var sonur hans Orengus sem bað föður sinn að gefa sér Brú í einn sólahring, [12] en þetta var það nafn sem staðurinn var nefndur á gelísku. En þegar þessi sólahringur var liðin, þá komst Orengus að því að dagurinn í dag og á morgun fæli í sér eilífðina, og því myndi hann halda verndarhendi yfir staðnum að eilífu. Allt leiðir þetta okkur fyrir sjónir hina sígildu miðju heimsins sem heimsöxulsins mikla og þar með uppsprettu eilífs lífs og alls réttlætis. Allt skírskotar þetta til Newgrange sem brúar milli himins og jarðar sem staðar sóldýrkunar og upprisutrúar og þau myndtákn sem rist hafa verið þar í steinana leggja enn frekari áherslu á þetta, það er að segja „sólarspíralarnir“ sem meitlaðir eru í steinana sem tvö augu. Hvað er það sem tengir Newgrange við prestkonunga Adamskynslóðarinnar? Það er sú staðreynd að í Newgrangehauginum í Boynedalnum í Meath á Írlandi – miðju Írlands og alls konungsvalds – falla geislar miðsvetrarsólarinnar inn eftir grafargöngunum allt inn í sjálft grafhýsið við vetrarsólstöður rétt eins og gengdi um musterin í Súmer. Þar má berlega sjá að jólin hafa verið upprisuhátíð tengd hátíðahöldum sem samofin hafa verið „sóldýrkun,“ þáttur í Sed-tep-sed helgisiðahring Enoks spámanns. (Mynd 15. 3).

Mannvirki líkt og Newgrange voru þannig beinlínis samofin tilbeiðslu sólarinnar og jafnframt sjálfu sólarárinu og hátíðum þeim sem því tengdust. Orðið jól varpar jafnframt ljósi á hvaða helgisiðir hafa verið hafðir um hönd á þessum árstíma. Í miðaldaensku er gripið til orðsins „yule“ eða „guilea“ sem dregið er af keltneska orðinu „guil“ (rót: gal, að gala, syngja, fagna) á slíkum hátíðum. Á gotnesku er þetta „jiuleis“ og á latínu „ejuló,“ að upphefja rétt eins og á finnsku eða „joulu“ eða „juhla“ sem lifir jafnframt áfram í þýsku sögninni „jodl“ (að jóðla). Jólin voru þannig fagnaðarhátíð upprisu sólarinnar og samofin söngiðkun. Þetta var nýjárshátíð sólarársins með sama hætti og vikið var að hér að framan sem höfð var um hönd í Súmer og Fornegyptalandi og jafnframt endurnýjun á styrk og framhaldi konungsvaldsins. Okkur skortir heimildir en ekki er ólíklegt að þær hafi lotið sömu helgisiðum helgihringsins og í Fornegyptalandi með stórhátíð á 120 ára fresti, rétt eins og í Súmer.

En Newgrange var ekkert einstakt fyrirbrigði. Mannvirki eins og Stonehenge á Englandi, Stennes á Orkneyjunum og Callanish (Köllunarnes) á Suðureyjunum og víðar grundvallast á sólarári Súmera. Það var breski verkfræðingurinn Gerald Hawkins sem vakti athygli umheimsins á þeirri stjarnfræðiþekkingu sem lág gerð Stonehenge að baki í riti sínu Beyond Stonehenge. (Sjá Mynd 15. 4). T. Eric Peet hefur bent á að þessi mannvirki „séu staðsett með einkar athyglisverðum hætti yfir víðáttumikið strandsvæði sem nær yfir Miðjarðarhafsströnd Afríku og Atlantshafsströnd Evrópu. Eða með öðrum orðum með hinni hefðbundnu siglingaleið.“ [13] Og Mackenzie kemst svo að orði:

Á fyrra tímaskeiði við upphaf jarðræktar og áður en bronsöld gekk í garð, urðu England, Wales, Skotland og Írland fyrir beinni menningarlegum áhrifum en hingað til hefur verið haldið sem rekja má til hámenningar Egyptalands og Mesópótamíu, og einkum þó frá nýlendum þeirra í Suðvesturevrópu.” [14]

Í reynd gildir hið sama um sjálfa steinhringana líkt og augnlíkneskin. Af þeim getum við rakið svo að segja slóð prestkonunganna um Norðurafríku þar sem Pút nam land, rétt eins og í Evrópu. Fjallað verður nánar um þetta í næstu grein sem verður sú síðasta í þessum greinaflokki. Hin ríkjandi afstaða meðal margra þeirra sem gert hafa sér grein sér fyrir skyldleika hinnar keltnesku menningar Norðvesturevrópu við fljótamenningar Austurlanda nær, gerði ráð fyrir að það hafi verið Fornegyptar einir og sér sem hafa haft mótandi áhrif á keltneska menningu. Þá gleymist þeim hinn sameiginlegi uppruni í Gan Eden – Paradísargarðinum. Þeim gleymist að prestkonungar Adamskynslóðarinnar stofnsettu nýlendur um alla Evrópu eða vilja ekki trúa því vegna þess að Biblían greinir frá þessu – rétt eins og sagnfræðingurinn Jósefus fullyrðir í tilvitnuninni hér að framan til að útbreiða tilbeiðslu sólarinnar sem ímyndar hins komandi mannkynsfrelsara og að þetta hafi þeir gert að boði Guðs. Við sjáum þessa arfleifð með áþreifanlegum hætti í reynd um alla Suðvesturevrópu og steindysjarnar (court-cairns) á Írlandi eru ekki einstakt fyrirbrigði, heldur birtast þær alls staðar sem óaðskiljanlegur hluti hinnar heilögu reitaskiptingar landsins sem arfleifð prestkonunga Adamskynslóðarinnar. Í þessari grein skulum við nema staðar við eina slíka heimsmiðju, brú eða heimsás í Suðurfrakklandi í Rennes-le-Château og Esperaza.

En fyrst þetta: Á frumskeiði súmerskrar menningar þegar menn tóku að þróa myndmálið og forvera fleygrúnaletursins var orðið „ilû“ eða Guð (El) tjáð með mynd af stjörnu eða einfaldlega *. Síðar þegar Súmer varð fjölgyðistrúnni að bráð táknuðu fleygrúnirnar yfir þetta sama hugtak „dingir“ eða guðina. Það er þessa stjörnu sem við sjáum birtast með áþreifanlegum hætti í Rennes-le-Château og Esperaza sem sexhyrnda stjörnu en einnig sem fimmhyrnda stjörnu! Við sjáum hér bókstaflega hina sexhyrndu Davíðsstjörnu birtast með áþreifanlegum hætti auk Venusstjörnunnar sem leiðir okkur fyrir sjónir að slíkar heimsmiðjur gegndu sama hlutverki og „dómkirkjur“ síðar í kristni. Sérhver staður sem markaður var samkvæmt hinni heilögu reitaskiptingu landsins út frá þessari miðju var bókstaflega „útstöð“ eða hlekkur í kerfi sem samofið var helgisiðahringnum, rétt eins og sérhver kristin kirkja er óaðskiljanlegur hluti eða hlekkur heimsmyndar sem miðast við Jerúsalem sem hina sönnu heimsmiðju.

Hvað er það sem blasir við sjónum í Rennes-le-Château og Esperaza og Henry Lincoln og samstarfsmaður hans, landmælingamaðurinn David Wood, uppgötvuðu eftir ítarlegra mælingar á staðnum og hann greinir frá í riti sínu „Key to the Sacred Pattern? (Mynd 15. 5). Við skulum fyrst átta okkur nánar á staðháttum og staðfræði svæðisins í kringum Rennes-le-Château. Sjálft þorpið stendur á hæðarás og þaðan er gott útsýni til nálægra hæða, kirkna og kastalaborga. Þegar horft er til austurs til kirkjunnar í Rennes-les-Bains, þá reynist fjarlægðin verða 2 mílur og 1618 yardar. Frá Rennes-le-Château til kirkjunnar í Antugnac í norðvestri eru einnig 2 mílur og 1618 yardar. Sama máli gegnir um aðra nálæga kirkju í Roquetaillade. Mílu fyrir sunnan Antugnac er kirkjan í Croux. Hún er í 2 mílna og 1618 yarda fjarlægð frá kirkjunni í Bouriège. Enn gæti hér verið um hreinar tilviljanir að ræða, þrátt fyrir að þetta komi dálítið á óvart. Um það bil fimm mílum sunnan við Rennes-le-Château er kirkjan í Terroles sem er í 2 mílna og 1618 yarda fjarlægð frá báðum ofannefndum kirkjum. Allar eru kirkjur þessar í innan við sex mílna fjarlægð frá Rennes-le-Château. En hér með er sagan ekki öll sögð. Vestan við Rennes-le-Château er Esperazakirkjan. Fjórar aðrar kirkjur, Les Sauzils, St. Ferriol, Granès og Coustaussa eru allra í nákvæmlega sömu fjarlægð frá Esperaza eða einnig í 2 mílna og 1618 yarda fjarlægð! Esperazakirkjan er því miðpunktur í hring með geisla sem er nákvæmlega 2 mílur og 1618 yardar. Það sem er athyglisvert í þessu sambandi er að fjarlægðin 2 mílur og 1618 yardar eru 100 súmerskar kùs sem er jafnfgildi 360 súmerskra ganu eða einnar sos eða 1/3 úr kapsu sem var áætluð dagsferð. Talan 6 var tala An eða „ilu“ (El). Deilt með hinni heilögu tölu 5 gerir þetta 72 eða er endurspeglun hins guðdómlega ME eða réttlætis á jörðu, helmingur tölunnar 144 eða mælieiningar hinnar helgu borgar Biblíunnar. Þessi tala lifði áfram í arfleifð Hebrea í þeirri trú að með sérhverri kynslóð lifðu 36 heilagir sem vektu yfir velferð hennar með bænum sínum. Hér er fjórverutáknið á ferðinni þar sem erkienglarnir fjórir vaka yfir fjórðungum þess (90°): „Dur.an.ki“ eða „Brú“ himins og jarðar rétt eins og í Newgrange á Írlandi og Eridu í Súmer. Þetta kemur í ljós ef við könnum málið enn frekar.

Ef sirkill er settur á Esperazakirkjuna (Mynd 15. 6) með geisla sem er sá sami og fjarlægðin til Les Sauzils kirkjunnar, þá liggja kirkjurnar í St. Ferriol, Granès og Coustaussa á hringboganum. Ef lína er dregin frá Esperaza til kirkjunnar í Montazels, þá sker hún hringbogann í punkti sem merktur er með X á skýringarmyndinni. Ef önnur lína er dregin frá St. Ferriol til Esperaza, þá gengur hún í gegnum Calvaire sem stendur á krossgötum nærri Antugnac og sker hringferilinn í punkti sem nefndur er Y á skýringarmyndinni. Ef önnur lína er dregin frá Les Sauzilskirkjunni í gegnum kirkjuna í Fa þá sker hún hringbogann í punktinum Y. Lína sem dregin er úr punkti Y í gegnum Montazelskirkjuna sker hringbogann í suðaustri í punkti sem merktur hefur verið sem „?“ á skýringarmyndinni. Þegar þessi staður er kannaður nánar í landinu má sjá fornar rústir múrhleðslu eða vörðu sem er einu mannvistarleifarnar á stóru svæði. Ef lína er dregin úr þessum punkti til Les Sauzilkirkjunnar birtist jafnarma þríhyrningur, eins og sjá má á skýringarmyndinni. Ef önnur lína er nú dregin úr punktinum X sem fer í gegnum Antugnackirkjuna skerst hringferilinn í punkti Z. Önnur lína sem dregin er úr St. Ferriolkirkjunni til punktanna X og Z myndar annan jafnarma þríhyrning. Það sem nú blasir við sjónum er hin sexhyrnda Davíðsstjarna eða Innsigli Salómons samkvæmt arfleifð Hebrea.

En hér með er málinu ekki lokið. Esperazahringurinn hefur enn frekari boðskap að færa. Tveir punkta hinnar sexhyrnu Davíðsstjörnu markast af kirkjunum í Les Sauzils og St. Ferriol. Þær eru þannig staðsettar að þær marka 1/6 hluti af heildarummáli hringsins. Hvaða hlutverki þjóna þá hinar kirkjurnar tvær sem liggja á þessum sama hringferli, það er að segja, kirkjurnar í Granès og Coustaussa? Þær eru ekki hluti af sexhyrningnum, en samt leiðir staðsetning þeirra í ljós að þær deila hringnum niður í fimm hluta og þannig mynda þær fimmhyrning. Afstaða þeirra til sexhyrningsins leiðir enn fremur í ljós að þegar lína er dregin í gegnum kirkjuna í Fa frá Granès og önnur frá Coustaussa í gegnum kirkjuna í Couiza, þá skera þær hringbogann sameiginlega í Z.

Lína frá Coustaussa í gegnum kirkjuna í Champagne-sur-Aude sker hringbogann í punkti sem nefndur er P. Ef önnur lína er dregin úr punktinum P um Calvaire skammt frá Antugnac skerst hringbogann í punkti sem nefndur er Q. Lína frá Granèskirkjunni í punkt Q fer í gegnum Calvaire norðvestur af Montazels. Í Esperazahringnum liggja fjórar kirkjur á hringboga hans og aðrar tíu eru annað hvort hluti sexhyrningsins eða fimmhyrningsins. Fimmhyrningurinn dregur þannig upp mynd af hinni fimmhyrndu Venus. Á árlegri göngu sinni er hún eina reikistjarnan sem myndar reglulegt mynstur: Fimmhyrnda stjörnu! Venusarárið er 584 dagar. Fimmtíu Venusarár eru jafngildi áttatíu sólarára eða 29,220 daga. Þetta er ummál hrings í 35. hleðsluröðinni í Pýramídanum mikla í Gíza og skírskotar jafnframt til Drottningarvegarins sem er einmitt í 35. hleðsluröðinni. Sjálft Konungsherbergið er í 50. hleðsluröðinni, en það hef ég túlkað í grein 13 hér að framan sem forgildi upprisu Messíasar! Endurlausnarverk Guðs á jörðu er sífellt táknað með tölunni 50 bæði á tímum Gamla sáttmálans og þess Nýja. Lausnarár Ísraelsmanna var fimmtugasta árið sem skírskotar jafnframt til hvítasunnunnar (pentecost: fimmtíu daga). Heimsmiðjur líkt og Rennes-le-Château eru þannig uppsprettur blessunar þar sem hin himneska blessun streymir til jarðar, svo að segja lífsbrunnar. Og eins og gildir um allar aðrar uppsprettur, þá verður að miðla vatni uppsprettunnar út frá þeim eftir áveitukerfi og ef ekki með áveituskurðum, þá heilagri reitaskiptingu lands til samræmis við arfleifð prestkonunga Adamskynslóðarinnar.

Eitt af þeim atriðum sem þeir Henry Lincoln og David Wood höfðu veitt athygli og töldu í fyrstu tilviljun var sú staðreynd, að kirkjurnar í Granès og Antugnac féllu vel að mynstri fimmhyrnings auk kastalans í Montferrand. (Mynd 15. 7) Þegar línan frá kirkjunni í Champagne-sur-Aude í gegnum Rennes-le-Château var framlengd enn frekar lá hún til Arques! (Mynd 15. 8). Hér voru þeir komnir svo að segja á bragðið. Línuna var unnt að lengja en lengra til Camp Templié. Önnur lína lá henni samsíða frá St. Ferriol um Granèes til Albières. Lóðrétt lína lá frá Bayle í gegnum Granèskirkjuna og enn önnur frá Alers um Coustasse og sú þriðja frá punkti merktum D á Mynd 15. 8 til Cardou og Montferrané. Það sem blasti við sjónum var hnitkerfi sett út af mikilli nákvæmni.Það sem var enn athyglisverðara var, að unnt var að draga skálínur á netið til að svo að segja „rétta það af.”

Annað atriði sem er ekki síður athyglisvert er sú staðreynd, að allir þeir staðir sem hnitkerfið miðast við eru í dag annað hvort kirkjur eða svo nefndar „krosshæðir” (Calvaire) á vegamótum krossgatna. Enn í dag er þessi arfleifð lifandi í Evrópu. Þeir staðir skipta hundruðum þar sem annað hvort kapellur, líkneski Guðsmóðurinnar eða einhvers dýrlings hafa verið reist á krossgötum. Í sumum löndum loga þar stöðugt kertaljós sem vottur tilbeiðslu og þakkargjörðar. Krossgöturnar eru þannig staðir blessunar og uppljómunar þar sem hinir trúuðu njóta samfélags við hina heilögu. Á latínu nefnist krossgata „compitum“ og þannig héldu Rómverjar sérstaka hátíð eða „Lares Compitales“ í janúar.Þeir komu með fórnargjafir sínar til Lares krossgatnanna til að öðlast blessun fyrir hönd þeirra heimila sem stóðu umhverfis krossgötur. Mold frá krossgötum var notuð til lækninga. Þetta virðist hafa verið óaðskiljanlegur hluti indó-evrópskrar arfleifðar. Á Indlandi voru bænaspjöldum komið fyrir á krossgötum vegfarendum til heilla og í Rig Veda má sjá brúðkaupsljóð sem sungið var þegar uxakerra hinna nýgiftu hjóna ók yfir krossgötur. Alkunnugt er að vörður voru hlaðnar á krossgötum. Hvar sem borið er niður voru súlur, altöru og steinar reistir eða áletranir hafðar vegna þess að hér nam fólk staðar til að hvílast og það var hér sem tveir heimar mættust. Og eins og Rudolf Otta komst að orði í riti sínu „Die Heiligen,“ þá eru slíkir staðir þar sem maðurinn stendur frammi fyrir „numen“ (hinu yfirskilvitleg) ógnvænlegir, eins og endurspeglast í orðum Jakobs þegar himnastigi heimsmiðjunnar opinberaðist honum:

„Sannarlega er Drottinn á þessum stað, og ég vissi það ekki!“ Og ótta sló yfir hann og hann sagði: „Hversu hræðilegur er þessi staður!” (1M 28. 16, 17).

Ég sagði hér að framan að að fjarlægðin 2 mílur og 1618 yardar væru 100 súmerskar kùs. Við skulum nú íhuga þetta dálítið nánar. Í ævafornri súmerskri kennslubók í reikningi frá því um 2600 f. Kr. má sjá hvernig nemendunum í mustrisskólanum var kennt að beita svo nefndum rementígli við útreikna á landi. Þvermál rementígulsins var 20·6293 álnir eða tvær mílur og 1618 yardar = 5138 yardar. Þetta gerir 4698, 18 metra til glöggvunar eða sama málið og geisli Esperazahringsins hér að framan. (Mynd 15. 9). Á Mynd 15. 10 má sjá hvaða hlutverki rementígullinn gegnir við reitaskipting lands.

Frá því að þeir Henry Lincoln og David Wood tóku fyrstu hikandi skrefin þegar þeir uppgötvuðu reitaskiptingu landsins í Suðurfrakklandi á níunda áratugi síðustu aldar hefur mikið vatn runnið til sjávar. Með tilkomu GPS staðsetningartækjanna hafa sprottið upp hópar áhugamanna víðsvegar um alla Evrópu sem safnað hafa upplýsingum um hundruðir slíkra staða. Enn eru fornleifafræðingar hikandi – einkum þeir eldri – rétt eins og þeir voru hikandi og vantrúaðir þegar ýmsir sérfræðingar tóku að vekja athygli á þeirri stjarnfræðilegu þekkingu sem sjá mátti í steinhringjunum í upphafi bronsaldar.

Í lok þessarar greinar langar mig að leggja áherslu á þetta. Þær steindysjar og hringir sem spretta alls staðar upp í Evrópu á árabilinu 2950 f. Kr til 2200 f. Kr. eiga ekkert sameiginlegt með þeim steinmannvirkjum sem fræðimenn hafa kennt við Risastofumenningunu og eru þúsund árum eldri. Þau eru einmitt það sem nafnið gefur til kynna: Verk risanna eða „nefelim“ sem vikið var að hér að framan í grein 5 og Biblían greinir okkur frá að lifðu á jörðinni og minjar hafa fundist um í jörðu. Mannvirki þar sem björgin vega allt að 200 tonn eru ekki verk manna! Þau staðfesta orð Biblíunnar um tilvist þeirra, mannvirki sem fræðimenn standa ráðþrota frammi fyrir. Í Enoksbók er okkur greint frá því að þeir hafi verið mannætur og hefðu gengið af mannkyninu dauðu ef Guð hefði ekki blásið sundlunarandanum í brjóst þeirra svo að þeir verðu allri orku sinni í slíka mannvirkjagerð. Þessi mannvirki þeirra standa ekki í nokkrum tengslum við þróun hins mennska samfélags á jörðu sem á þessum tíma stóð ógn af þeim. Að sjálfsögðu er þessi skoðun ámælisverð í augum fjölmargra fræðimanna! Ástæðan er ofur einföld: Þeir mega ekki til þess huga að sannleiksboðskapur Biblíunnar sé staðfestur með áþreifanlegum hætti vegna þess að slíkt staðfestir tilvist þess Guðs sem þeir hafa hafnað alfarið í orði og verki!

Ég lík þessari grein með tilvitnun í orð hins mikla málvísindamanns Max Müller sem hann vék að í riti sínu „Lectures on the Science of Religion“ með hliðsjón af frumtrú þeirri sem vikið var að í grein 4 hér að framan. Hér leggur hann áherslu á hinn sameiginlega uppruna:

Ef einungis væri unnt að sanna að trúarbrögð Arýanskra þjóða séu tengd sömu böndunum innbyrðis eins og gert hafa okkur kleift að skilgreina tungumál þeirra sem fjölbreytt afbrigði af sama meiði – og þar með einnig semísk trúarbrögð – þá opnaðist okkur nægilega vítt svið sem myndi veita fræðimönnum nokkurra kynslóða verkefni til að greiða úr og leggja rækt við. Og ég tel að unnt sé að sanna þetta. Nöfn höfuðguðina, en einnig orð sem tjá sjálfa frumþætti trúarbragðanna, líkt og bæn, fórnir, altari, andi, lög og trú, hafa varðveist meðal arýskra og semískri þjóða, og þessi ummerki leiða einungis til einnar niðurstöðu. Að þessu loknu má vænta betri árangurs í samanburðarrannsóknum á mongólskum trúarbrögðum. Ég tel engan vafa leika á því að það hafi ekki einungis verið til frumtrú meðal Arýana og Semíta, heldur einnig Mongólsk frumtrú, áður en þessir þrír kynþættir tóku að dreifast og aðgreindust hver frá öðrum með tungumálum, tilbeiðslu og þjóðareinkennum . . . Sú var tíðin að forfeður Semíta höfðu ekki enn dreifst, hvorki hvað áhrærði trúarskoðanir né tungumál. Þetta tímaskeið er fallið í gleymsku meðal allra semískra þjóða með sama hætti og hvorki Hindúar, Grikkir né Rómverjar minnast alls ekki þess tíma þegar þeir töluðu sameiginlegt tungumál og tilbáðu föður sinn á himnum með nafni sem hvorki var sanskrít, gríska né latína. En ég hika ekki við að nefna forsöguna sagnfræði í fyllst merkingu þess orðs. Þetta var raunverulegt tímabil vegna þess að ef sú væri ekki raunin, þá væri allur sá raunveruleiki sem felst að baki semískum málum og trúarbrögðum óskiljanlegur. Hebreska, sýrlenska og arabíska skírskota til sameiginlegs uppruna rétt eins og sanskrít, gríska og latína, og svo framarlega sem við drögum það ekki í efa, að Hindúar, Grikkir, Rómverjar og Germanir sóttu tilbeiðslu höfuðguða sinna til hins sameiginlega aríanska helgidóms, þá getum við heldur ekki afneitað því að semíski kynstofninn hafi átt sér frumtrú, og að El, hinn máttugi á himnum, hafi verið ákallaður af öllum forfeðrum Semíta áður en Babýlóníumenn urðu til í Babýlón, Fönikíumenn í Sídon og Týrus – áður en Gyðingar urðu til í Mesopótamíu eða Jerúsalem. Þær staðreyndir sem semísk tungumál leiða í ljós eru þær sömu og í arýönskum tungumálum, um þetta er ekki unnt að efast . . .

Þannig leiðir orðið Aser hér að framan í ljós að hinir norrænu æsir voru ættaðir frá Azerbaidjan. Það leiðir okkur fyrir sjónir að þeir hurfu frá hinni einu og sönnu frumtrú og urðu fjölgyðistrúnni að bráð líkt og segja má um stóran hluta hins forna menningarheims. Við getum því verið Móse ævarandi þakklát fyrir að hafa skrifað bækur sínar og varðveitt sannleikann um hinn Eina og sanna Guð óbrjálaður af hugarórum samtíðarmanna sinna, Guð þann sem þau Adam og Eva sáu „á gangi í aldingarðinum í kveldsvalanum“ (1M 3. 8). Enn í dag sjá þeir sem hafa ekki brjálast af anda þessa heims þennan sama Guð ganga um í aldingarði hjartans vegna þess að þeir þiggja með þökkum þann ávöxt trésins sem þessi sami Guð hefur framreitt fyrir þá: Brauð lífsins. Reynsla Súmera felur því í sér áminningu fyrir nútímamanninn og viðvörun vegna þess að þeir voru eingyðistrúar í 2000 ár. Þetta er þarft að hafa í huga nú á tímum fráfallsins mikla þegar kristindómurinn er orðinn 2000 ára gamall á jörðinni. Ástæðan er einföld eins og forðum: Þeir sem saurga hjörtu sín af hugvillum óvinar alls lífs geta ekki séð Guð. Því sagði Frelsarinn: „Sælir eru hjartahreinir, því að þeir munu Guð sjá“ (Mt 5. 8).

Í lokagreininni mun ég fjalla enn frekar um afkomendur Jafets, þriðja sonar Nóa, sem settust að allt frá Írlandshafi til Gulahafs í Kína.

[1]. Súmerar voru fyrsta borgarmenningin sem tók að nota kopar í ríkum mæli. Orðið „urudu“ er hið sama og þeir nefndu Efratfljótið (Koparfljótið) en eftir því fluttu þeir koparinn frá Azerbaidjan og Armeníu. Í reyndi voru koparnámur í Gan Eden (Paradísargarðinum), ef til vill þær fyrstu í heiminum.
[2]. Líkneski hinna alsjáandi augna á súmersku.
[3]. Hringskrúfulínan (spírallinn) ryður sér til rúms í Evrópu um 5000 f. Kr. sem sólartákn. Í táknmálsfræðinni táknar hringskrúfulínan „hreyfingu út á við frá uppsprettu sinni, sífellda útþenslu og vöxt til hins ótakmarkaða . . . Hringskrúfulínan er og táknar útgeislun, útvíkkun, þróun, hringlaga og jákvætt áframhald og hringferli sköpunar“ (Champeaux. G. og Dom Stercks (OSB), Introduction au monde des symboles, Paris, 1966, bls. 25). Hringskrúflínan er eitt þeirra tákna sem telja má í hópi frumtákna og finnst um allan heim sem undirstrikar enn frekar frumtrúna á hina einu og æðstu verund, arfleifð sem lifði meðal Germana. Þannig skreyttu þeir sólarvagna sína með hestauga sem umlukið var hrinskrúfulínu (spiral) eða tákni sólskífunnar.
[4]. Koparnámurnar á Spáni áttu eftir að gegna veigamiklu hlutverki í þróun bronsaldarsamfélaganna í Evrópu á næstu þúsöld (2000 til 1000 f. Kr).
[5]. Bronze Age cultures in Central and Eastern Europe. The Hague/London: Mouton, 1965 bls. 54.
[6]. M. Mallowan, Early Mesopotamia and Iran, London, 1965, bls. 48.
[7]. The Book of Enoch, CV. 1-6.
[8]. Litla rússneska Fílókalían, fyrsta bindi: Hl. Serafim frá Sarov, Um nærveru Heilags Anda í sögunni. Sjá: http://vefrit-karmels.kirkju.net/Serafim/Serafim_1.html#kl_5 ?[9]. Saga Gyðinga I. 4, 1.
[10]. Pre-Christian Ireland, bls. 35-36.
[11]. Sama verk, bls. 51.
[12]. Ef til vill má hér sjá samlíkingu við Bifröst norrænna goðsagna eins og henni er lýst í Snorraeddu?
[13]. Rough Stone Monuments, bls. 147-148.
[14]. Ancient Man in Britain, bls. 218.

No feedback yet


Form is loading...