« Engin hjónavígsla fyrir hómósexualista eða réttur til að ættleiða börn.Fyrsta áþreifanlega reynslan af Heilögum Anda »

17.02.06

  18:37:26, Skrásetjari: Jón Rafn Jóhannsson, 1124 orð  
Flokkur: Fóstureyðingar og vernd

Manndrápslyfið RU-486

Þann 14. febrúar s.l. samþykkti neðri deild Ástralska þingsins með 90 atkvæðum gegn 56 að lögleiða notkun fóstureyðingalyfsins RU-486. Þann 9. febrúar samþykkti efri deildin (senatið) sömu heimildarákvæði með 45 atkvæðum gegn 28. Í ákvörðun sinni sinnti ástralska þingið engu niðurstöðum rannsóknarnefndar Bandaríkjaþings sem leiddu í ljós að lyfið hefur valdið dauða 8 kvenna og stefnt heilsu 850 annarra kvenna í voða. Þannig bættist Ástralía í hóp nokkurra annarra ríkja sem heimila notkun lyfsins, það er að segja Frakklands, Kína, Bretlands, Svíþjóðar og Bandaríkjanna.

Ástæðan sem býr þessari ákvörðun að baki er einföld. Inngjöf lyfja sem skaðleg eru líkama kvenna, einkum móðurlífinu og frjósemi þeirra þar sem kvenlíkaminn er notaður sem hver önnur sorptunna, veltir milljarða dollara ágóða árlega sem rennur í vasa alþjóðlegra lyfjahringa. Markaður þessi samanstendur af fóstureyðingjarlyfjum eins og Dalkom Shield, Norplant, Depo-provera, VES, DES og rítodrine, að ógleymdu RU-486.

Hér er um geysimikla fjárhagslega hagsmuni að ræða og þannig hefur það vakið athygli hvernig þessu fjölþjóðlegu lyfjahringir hafa bókstaflega „hertekið“ Heilbrigðisstofnun Sameinuðu þjóðanna. Þannig hafa fulltrúar stofnunarinnar lagt ríka áherslu á notkun slíkra lyfja. Síðustu mánuðina hafa þeir þannig sett „pressu“ á stjórnvöld á Filippseyjunum (87.000.0000 íbúar) til að lögleiða notkun slíkra lyfja meðal filippískra kvenna. Í Suðurameriku hafa fulltrúar Alþjóðlegu heilbrigðisstofnunarinnar þannig lagt ríka áherslu á notkun fóstureyðingalyfja við stjónrvöld á s.l. tveimur árum og jafnvel gengið svo langt að skilyrða notkun þeirra með hliðsjón af annarri aðstoð á sviði heilbrigðismála. Öllum ætti því að vera ljóst við hversu ramman reip er að draga í baráttu kirkjunnar gegn fóstureyðingum, þegar svo voldugir fjármagnseigendur sem lyfjahringarnir berjast gegn henni með öllum tiltækum ráðum með dyggri aðstoð sérfræðinga sem eru á launum hjá lyfjafyrirtækjunum.

RU-486 fóstureyðingapillan er nýjasta framlagið til að hafa stjórn á mannfjölguninni með skipulögðum fósturmorðum. Sölumenn RU-486 skipuleggja þannig leiftursóknir á einstökum markaðssvæðum þar sem þeir boða yfirburði þessa lyfs fyrir konur sem æskilegan valkost í stað fóstureyðinga með skurðaðgerðum eða sogaðferðinni. Ég vil hafa sem fæst orð um sogaðferðina (suction abortion) sem er svo skelfileg að ég treysti mér ekki til að fara út í að lýsa henni á þessum vettvangi. En krukkufórnir og barnamorð Karþagómanna blikna í samanburði við þá skelfilegu grimmd sem hér er viðhöfð. Fólk sem áhuga hefur á slíku, getur kynnt sér þetta nánar á heimasíðum líkt og http://www.priestsforlife.org/resources/medical/suctionexplanation.htm

Fyrstu tilraunirnar með RU-486 hófust í Frakklandi þegar árið 1988 og í Englandi frá 1991 sem náðu til meira en 100.000 kvenna. Í september 1991
tók hópur kvenna sig saman í Massachusetts Institute of Technology's (MIT) og mynduðu starfshóp undir nafninu Institute of Women and Technology og gáfu út skýrslu undir nafninu „Feminist International Network of Resistance to Reproductive and Genetic Engineering“ (FINRRAGE): „Við töldum að það sem hefði týnst í pólitískri umræðu eru áhrif þau sem þessi lyf hafa á konur. Ólíkt þeim hópum sem berjast gegn femínisma og fóstureyðingum leggur Institute of Women and Technology áherslu á rétt kvenna til fóstureyðinga og sjálfræðis,“ komst Janice Raymond frá FINRRAGE að orði (Boston Herald, 12. sept. 1991).

FINRRAGE hefur líkt RU-486 við að taka inn „lyfjakokteil.“ Þær hafa bent á að lyfið framkalli ógleði, höfuðverk og blæðingar, einnig eftir fóstureyðingu sem staðið getur yfir í 25 til 40 daga og sumar konur hafi orðið að fara í blóðskipti. Í apríl 1991 staðfesti FINRRAGE fyrsta dauðsfall konu af völdum RU-486 og tilkynnt hafa verið 3 tilfelli um hjartaáfall, auk stóraukinnar hættu á heilablóðfalli.

Pauline Connor sem er meðlimur í Feminists Against Eugenics í Liverpool í Englandi segir ennfremur að „samsetning lyfsins sé afar flókin. Áhrif þess eru ekki staðbundin og eru langvarandi. Langvinn áhrif þess á heilsu kvenna og frjósemi þeirra í framtíðinni og á þau börn sem konurnar kunna að ala síðar eru óþekkt með öllu. Í besta falli er hér um tilraunastarfsemi að ræða, í versta falli banvænar afleiðingar. Connor líkur orðum sínum þannig: „Það sem hefur verið kynnt sem einföld pilluinntaka, er í raun afar sársaukafull lyfjameðferð sem getur orðið þess valdandi að konur verða að koma á heilsugæslumiðstöð allt að fjórum sinnum á 12 daga fresti. RU-846 er hættulegt lyf og misvísandi. Við berjumst gegn notkun þess með öllum tiltækum ráðum.“

Þess kynlegra er allt þetta mál þar sem náttúrleg aðferð til að hafa stjórn á getnaði hefur verið fyrir hendi áratugum saman. Þetta er svonefnd tímatalsaðferð þar sem tekið er tillit til eggjaloss kvenna, líkamshita og tíðahrings. Samkvæmt þessari aðferð getur kona átt kynmök 20 daga mánaðarlega án þess að verða vanfær. Og hér erum við komin að kjarna málsins: AÐFERÐIN KOSTAR EKKI KRÓNU! Það er jafnvel hægt að hlaða niður sérstöku tölvuforriti á netinu sem konur geta stuðst við til að koma í veg fyrir ótímabæran getnað. Sjá http://www.menstruation.com.au/periodpages/freechartingsoftware.html

Aðferðin stefnir heilsu konunnar ekki í hættu og á tímum heilsuræktar og kvenréttinda er ekki til of mikils mælst að karlmenn hafi stjórn á kynhvöt sinni hluta mánaðarins þar sem heilsan er það sem skiptir öllu máli. Er til of mikils mælst af hálfu konunnar þó að karlmaðurinn virði rétt hennar yfir eigin líkama?

Að sjálfsögðu reyna auðhringir lyfjaframleiðanda að berjast gegn þessari aðferð með öllum tiltækum ráðum vegna þess að þannig missa þeir ekki spón úr aski sínum. Og hvað varðar starfsmenn heilbrigðiskerfis hinna ýmsu þjóðlanda eru þeir einfaldlega máttvana gagnvart þessum alþjóðlega þrýstingi frá Heilbrigðisstofnun hinna Sameinuðu þjóða og lyfjauðvaldsins. Af þessu má ljóst vera að hér eiga kirkjan og réttindasamtök kvenna um allan heim samleið.

8 athugasemdir

Athugasemd from: Jon Valur Jensson

Sæll, nafni, og þakka þér vel skrifaða, hnitmiðaða grein, sem tekur vel á þessu stórfellda, alþjóðlega vandamáli, þessu svæsna sjúkdómsmerki dauðamenningar samtíðar okkar, sem Benedikt páfi nefnir svo. Þakka þér að vera vökumaður í þessu sem öðru, Jón.

Eitt verð ég þó að leiðrétta hjá þér: Ég veit ekki til þess, að RU-486 sé notað hér á Íslandi með samþykki heilbrigðisyfirvalda. Sbr. t.d. http://www.doktor.is/umraedur/skrifa.asp?id=4276&id_flokkur=4 – en það eru notaðar hér aðrar tegundir hinnar rangnefndu “neyðargetnaðarvarnar". Sjá líka um þá fullyrðingu á þeirri vefsíðu (í lokin), að neyðargetnaðarvörn sé “ekki fóstureyðing”: aths. mína á vefslóðinni http://www.doktor.is/umraedur/spjall.asp?id=79348&id_flokkur=4

Grein mín ‘Um “neyðargetnaðarvörn"’ í Mbl. 20. des. 2000 mun brátt birtast hér á Kirkjunetinu.

Viðauki 27. marz: nú er hún komin hingað á netið, greinin Um “neyðargetnaðarvörn”http://www.kirkju.net/index.php/jon/2006/03/25/um_neyeargetnaearvorn_rangfarslum_og_log ).

18.02.06 @ 02:05
Athugasemd from: Jón Rafn Jóhannsson
Jón Rafn Jóhannsson

Þakka nafni. Ég fór á Doktor.is og fékk upplýsingar um þau lönd sem hafa þegar heimilað notkun RU-486. En það er dapurlegt til þess að hugsa að fjölmörg kvennasamtök víða um heim gera sér ekki grein fyrir alvöru þessa máls. Í stað þess að berjast gegn kirkjunni, ættu þau fremur að styðja afstöðu hennar.

Þannig var það konan með barnið (María Guðsmóðir og Jesúbarnið) sem fór í fararbroddi kristinboðsins í Evrópu eftir að blessunin hún Lýdia lauk Evrópu upp fyrir hl. Páli. Alls staðar risu kirkjur helgaðar konunni og barni hennar. Allt frá því á tímum Klóthildar þegar hún afnam þrælahald (590) öðluðust konur sífellt meiri mannréttindi og höfðu þannig jafnan rétt til ríkiserfða á við karlmenn þar til Filippus fríði tók að afnema þau aftur. Þetta var sökum áhrifa nýheiðninnar með nýklassikismanum þegar heiðin ákvæði Rómarréttarins tóku aftur að ryðja sér til rúms í evrópskri löggjöf. Svo var komið um miðja nítjándu öld að eiginkonan var bókstaflega eign karlmannsins samkvæmt frönskum lögum, lagaákvæði sem fjölmargar Evrópuþjóðir öpuðu eftir þeim líkt og svo margt annað ljótt. Ég tel að kvenréttindakonur ættu þannig að hyggja örlítið nánar að sögunni.

Ég skoðaði sjálfur myndirnar sem sjá má af fóstrunum á vefsíðu Priest´s for Life. Mér hefur ekki liðið svona síðan ég kom í Auschwitz fyrir 35 árum. Þar sá ég í fyrsta skiptið fullorðinn og sterkbyggðan karlmann hágráta. Djöfulskapurinn er slíkur að það einfaldlega sannfærði mig um að þeir sem komu þessu á stað væru setnir illum öndum. Enda hélt Hitler miðilsfundi reglulega með „færustu“ miðlum Þriðja ríkisins. Kona eins og Ilse Stürmer sem hafði höfðuðkúpu af barni sagaða í tvennt og steypta inn í plastkubb sem borðskraut á skrifborði sínu hefur verið setin illum öndum. Ekki meira um það. En þeir sem gleyma sögunni eru dæmdir til að lifa hana upp aftur!

Guð miskunni þeim sem framkvæma þessar fóstureyðingar. Þeim veitir svo sannarlega ekki af því að njóta miskunnar hans. Þvílík mannvonska! Sönn nýheiðni sem stendur vel undir nafni! Ekki síður en mannfórnir og barnamorð Karþagómanna forðum. Minnumst orða Katós gamla: „Svo legg ég til að Karþagó verði lögð í auðn.“ (Sjá: Krukkufórnir og barnamorð).

18.02.06 @ 08:45
Athugasemd from: Jon Valur Jensson

Þakka þér þinn sterka, trúa vitnisburð, sérstaklega fyrir málstað hinna ófæddu. En þetta sem þú segir um konurnar, allt frá Maríu (sem var ekkert minna en spámaður: sjá lofsöng hennar, Magnificat, Lúk.1.46–55), Lýdíu og Chlóthildi, er líka merkilegt, ásamt því sem þú bendir þarna á um áhrif klassicismans til hins verra fyrir réttindi kvenna.

Tókuð þið eftir undarlegri afskræmingu Jónu Hrannar á sannleikanum í viðtali við hana í Fréttablaðinu í dag? Þar heldur hún því fram, að “[þ]egar Jesús starfaði í Ísrael fyrir 2000 árum, höfðu konur engan rétt [sic!]. Þær voru fyrst eign feðra sinna eins og búfénaðurinn og síðar eiginmanna [sic!!!].” Þegar vitneskjan sem hún reiðir í þverpokunum er ekki meiri en þetta, þá er nú ekki á góðu von, enda eru þau hjónin kunn af ýmsum stórmælum. Það þarf að taka hana í námskeið í sögu Landsins helga.

Á morgun verður einhver femínistauppákoma í kirkju hennar, Vídalínskirkju í Garðabæ (Jón biskup máske kominn í hóp þeirra sem hafa snúið sér við í gröf sinni), með tízkusýningu í kirkjukaffinu á eftir! – “En hús mitt á að vera bænahús,” sagði Meistarinn sjálfur.

18.02.06 @ 14:08
Athugasemd from: Jón Rafn Jóhannsson
Jón Rafn Jóhannsson

Ég á ágæta grein, fremur langa, eftir franskan sagnfræðing sem ég þýddi fyrir fjölmörgum árum. Set hana líklega inn á Vefrit Karmels þegar tími gefst til. Já, þetta var merkileg þróun þegar mörg heiðin ákvæði Rómarréttar voru aftur innleidd á síðmiðöldunum. Meðal annars má rekja þrælahaldið sem innleitt var að nýju á sextándu öld til þeirra, auk þess sem konur glötuðu því sem næst öllum áunnum réttindum sínum. Já, merkilegt, hvað eru þeir að gera í dag?

Sönn MANNHELGI hófst ekki fyrr en við komu Krists í holdtekjunni, hvort sem áhrærir rétt karla, kvenna og barna: LÍFSVERND. Jafn mikið og heiðin grísk menning er lofsungin af mörgum verðum við að hafa í huga, að lýðréttur og málfrelsi (parrisia) náði einungis til 7% þjóðarinnar. Hinn hlutinn var einungis ánauðugir þrælar. Þannig voru börn nær undantekingarlaust tekin af mæðrum og alin um af þrælamæðrum.

Hins vegar finnum við áþreifanleg dæmi um jafnrétti kvenna til jafns við karla í súmverskum dómskjalasöfnum frá því um 2500 f. Kr. Þetta rek ég til árfeðra Biblíunnar og þannig rekumst við á nafn Enoks á fleygrúnatöflum. eða því sem næst. Musteri frá 4600 f. Kr. hefur fundist þar sem einungis voru bornar fram ávaxtafórnir og all bendir til að hér hafi eingyðistrúarmenn verið á ferð. Þegar musterið var yfirgefið var gengið afar vandlega frá grunni þess og helgigjöfunum komið fyrir í grunninum, litlum beinlíkneskjum sem helgaðar höfðu verið. Of langt að fara út í þetta hér, en sjálfir varðveittu Súmerar goðsagnir um hina tíu réttlátu konunga til forna. Hvað varðar aldur þeirra í Biblíunni er vikið að Húsi konungs. Þanning stóð hús Enoks í 365 ár, það er að segja ætt hans ríkti svo lengi.

18.02.06 @ 14:24
Athugasemd from: Jón Rafn Jóhannsson
Jón Rafn Jóhannsson

Sjöunda nafnið á súmverska konungalistanum er afar áhugavert: En-me-en-duranna. Í annarri goðsögn er þessi sami konungur nefndur Etana og réði fyrir ríkjum í Súmer í árdaga á þeim tímum sem eiginlegrar þróunar í átt til ríkisheildar tók að gæta, eða fyrir 4000 f. Kr. Á fleygrúnatöflum er vikið að honum sem þeim sem „kom á röð og reglu“ í landinu og iðulega er hann nefndur „Hirðirinn.“ Hann virðist því hafa gegnt leiðandi hlutverki í því að sameina hin dreifðu samfélög Súmera í eina ríkisheild. Augljóst er að þessi viðleitni hans aflaði honum mikillar frægðar og það er jafnvel vikið að honum sem þeim „sem numinn var upp til himna.“ Það er afar freistandi að ætla að hér sé sjálfur Enok spámaður á ferðinni, þrátt fyrir að ekki sé unnt að slá slíku föstu. En hliðstæðurnar eru sláandi, svo að ekki sé kveðið sterkara að orði, því að það var einmitt Enok sem „Guð nam burt upp“ (1M 5. 24).

Þetta er tilvitnun úr óútgefinni bók minni sem heitir „Synir sólarinnar,“ og fjallar um þetta merkilega tímabil mannkynssögunnar. Ekki veit ég hvort Guð minn muni gefa mér nægilegan tíma á jörðu til að ljúka við þetta verk. Í henni leitast ég við að leiða líkur að því hvernig arfur súmversku árfeðranna barst til Egypta og birtist í eingyðistrú Akn-aton faraós og hjá Móses. Og það er jú staðreynd eins og fræðimenn hafa bent á, að fyrstu fjórar konungsættirnar í Egyptalandi (til um 2700 f. Kr) voru eingyðistrúar. Þannig má sjá víkið að orðinu Neter-at (einn Guð) í ævafornum egypskum heimildum. Ég tel því að Móses og uppeldisbróðir hans Toth-moses III síðar faraó hafi þekkt til þessarar arfleifðar og hún hafi varðveist meðal trúfastra presta í leyndri arfleifð. Og það var jú Toth-moses IV faraó sem hóf andspyrnuna gegn fjölgyðistrúnni eins og hún var iðkuð með Amonsdýrkuninni. Musterisvaldið hafði þannig svælt undir sig því sem næst allan þjóðarauðinn. Þannig vil ég meina að það hafi verið Hatshepsut prinsessa og síðar faraó sem fann körfu Móse á Níl og hafi alið hann upp sem egypskan prins í arfleifð Egypta um eingyðisstrú. Ég tel þannig að í upphafi hafi Móses borið nafn kennt við eitthvert egypsku goðanna ?-moses, en fellt fyrri hluta nafnsins niður þegar hann snéri baki við húsi faraós.

18.02.06 @ 17:13
Athugasemd from: Jón Rafn Jóhannsson
Jón Rafn Jóhannsson

Eitt af því sem vakið hefur furðu manna þegar leirtöflur þær sem hafa að geyma lagafyrirmæli og fundist hafa í jörðu í Súmer eru kannaðar, er hversu mikils réttaröryggis íbúarnir hafa notið. Súmerar rituðu dómsniðurstöður sínar á litlar leirtöflur sem nefndar voru distillas og það er þeim að þakka, hversu góðar heimildir við höfum í höndum hvað þetta áhrærir. Rétturinn fylgdi stífum lagafyrirmælum þar sem vitni urðu að sverja eið, framburður vitna var skráður og lagður fram sem réttargögn og báðum aðilum gefið tækifæri að flytja mál sitt. Einn og sami maðurinn, sem nefndur var mashkim, var eins konar réttargæslumaður sem undirbjó málflutning fyrir rétti og gætti þess að allt færi fram samkvæmt lögum. Það vekur athygli hversu mjög mannréttindi voru virt. Eitt dæmi um slíkt distillas leiðir í ljós að kvenréttindi voru jafnvel virt í Súmer. Við verðum að hafa í huga, að þetta gerðist fyrir 4600 árum:

Innashagga, eiginkona Duda. . . keypti hús. . .fyrir sitt eigið fé. Meðan Duda lifði réði sonur hans Ur-Eninnu fyrir húsi hans. Þar sem Innashagga keypti húsið lét hann [Ur-Eninnu] skrá húsakaupin eins og Innashagga hefði gefið honum húsið. Innashagga sór að hún hefði keypt húsið fyrir eigið fé en ekki Duda . . . Því. . . er staðfest að húsið sé eign Innashagga, eiginkonu Duda. . . Erfingjarnir sóru við nafn konungs síns, að þeir myndi ekki vanvirða orð móður sinnar. [7]

Skjalið var síðan undirritað af mashkim og þremur dómurum. Það sem þetta leiðir okkur einfaldlega fyrir sjónir er sú staðreynd, að mannkynssagan einkennist ekki ávallt af framförum. (úr Synir sólarinnar).

Ég endurtek enn það sem ég er alltaf að staglast á: Þeir sem gleyma sögunni eru dæmdir til að lifa hana upp aftur. Getum við talið það til framfara að horfa upp á endurkomu heiðninnar með fóstureyðingunum? Getum við talið það til framfara þegar lyfjaauðvaldið misnotar líkama konunnar? Svari hver fyrir sig, en leiða má að því rök að fóstureyðingarstóriðjan skili smiðum sínum drjúgum hagnaði á hverjum sólahring.

18.02.06 @ 19:38
Athugasemd from: Jón Rafn Jóhannsson
Jón Rafn Jóhannsson

Þannig hefur verið vakin á því athygli að það er beinlínis um hnignun að ræða á þeim menningarsvæðum sem spruttu upp með fljótamenningum Súmera og Egyptalands eftir því sem tímar líða, staðreynd sem fornleifafræðingar eins og Sir Leonard Woolley hafa vakið athygli á og vikið verður ítarlegar að síðar. Menning Súmera stendur þannig á hástigi lista um 3800 f. Kr. og síðan er um beinar afturfarir að ræða. Það sama blasir við sjónum í Egyptalandi. Þegar við virðum fyrir okkur stytturnar tvær sem varðveittar eru í Museum of Fine Arts í Boston af egypskum konum sem er að mala korn og kveikja eld og eru frá tímum 4. konungsættarinnar. Hér sjáum við dæmi um fullkomnun sem birtist ekki að nýju fyrr en á tímum Akn-atons faraós á 14. öld f. Kr. og meðal Etrúra og Grikkja enn síðar.
Hið sama blasir við í allri hugmyndafræði og trúarafstöðu. Og hér erum við komin að kjarna málsins. Samfara háleitustu hugmyndum í siðfræði á tímum 1. konungsættarinnar í Egyptalandi (um 3000 f. Kr) má finna afar frumstæða og bókstaflega „villimannlega“ hugmyndafræði fólks sem stendur á mun lægra menningarstigi. Allt leiðir þetta okkur fyrir sjónir tvískipt samfélag sem er í mótun undir stjórn manna sem standa á sama stigi andlegs þroska og best gerist í menningu tuttugustu aldarinnar!

Þessir menn eru árfeðurnir sem Biblían talar um af svo mikilli virðingu í Sköpunarsögunni. Amen. Við getum ekki myndað okkur sjálfstæðar skoðanir nema að fara í frumheimildirnar. Heilu fræðikenningarnar hafa orðið til á tuttugustu öldinni þar sem menn lepja upp og skeggræða eigin idealisma sem er ekki í neinum tenglsum við raunveruleikann, til að mynda hugmyndir háskólastelpnanna um að ástin hafi orðið til sem sjálfstætt hugtak í Frakklandi árið 1789.

19.02.06 @ 08:03
Athugasemd from: Jón Rafn Jóhannsson
Jón Rafn Jóhannsson

Hvað áhrærir hin fornu súmersku dómsorð hér að ofan, þá eru þau gott dæmi um það sem þeir nefndu met, hið guðdómlega réttlæti. Sjá grein mína: Var Adam Biblíunnar einstaklingur eða samfélagsheild ? Hér að ofan vék ég að svokölluðu „Augnamusteri“ í Brak sem stóð í Haburdalnum sem er tæpum 1500 kílómetrum norðar en borgin Úrúk. Það musteri sem fornleifafræðingar hafa rannsakað var reist um 3600 f. Kr. og ber öll ummerki síðari súmerskra mustera.Það sem er hvað athyglisverðast við gerð musterisins er sú staðreynd, að meginskipið er krosslaga. Auk sjálfs meginskipsins má sjá hliðarherbergi til helgiþjónustu, sem síðar meir birtist sem „hliðarkapellur“ í gotneskum kirkjum, auk geymsluherbergja. En það er sjálft altarið sem dregur að sér sértaka athygli, en það stóð í vesturenda meginskipsins. Brún innlögð með gulli og blálituðum steinum prýddi efri brún þess. Í riti sínu Early Mesoptomia and Iran birtir M. E. L. Mallowan mynd af endurgerð þess, en þar höfðu fornleifafræðingar til hliðsjónar „augnahelgimyndir“ sem fundist hafa á öðrum stöðum þar sem Súmerar höfðu sest að á þessum tíma, eins og í Mari, Lagash og Úr. Vart er unnt að komast hjá því í þessu sambandi að minnast orða 5. Mósebókar: „Stöðugt hvíla augu Drottins Guðs þíns yfir því [landinu] frá ársbyrjun til ársloka“ (11. 12).

20.02.06 @ 06:38