« Drottinn! Forða okkur frá því að verða að skrópurum í Skóla lífsinsDrottinn blás okkur auðmýkt og hlýðni í brjóst »

29.03.06

  08:48:59, Skrásetjari: Jón Rafn Jóhannsson, 298 orð  
Flokkur: Vefrit Karmels, Trúarljóð

Hin myrka nótt sálarinnar eftir Jóhannes af Krossi

Í myrka nótt
í angist og brennandi elsku
– ó sæluríka stund –
gekk ég óséð af öllum
því hús mitt hvíldist.

Í myrkri og öryggi
gekk ég dulbúin leynda stigu
– ó sæluríka stund –
hvarf óséð öllum
því hús mitt hvíldist.

Í hinni sælu nótt
óséð af öllum
og ósjáandi
án nokkurs ljóss eða skímu
en þeirrar sem brann í hjarta mér.

Þetta ljós leiddi mig
öruggar en hádegissólin
þar sem sá vænti mín
sem gjörþekkti mig
á stað óséðum öllum.

Ó nótt sem leiddi mig
Ó nótt ljúfari en dagur!
Ó nótt sem sameinaði
hinn Elskaða ástvininum
breytti ástvininum í hinn Elskaða!

Í blómskrúði brjósts míns
honum einum ætlað
hvíldist ég
og strauk hárlokka hans
og blær sedrusviðarins veitti svölun.

En una noche oscura,
con ansias, en amores inflamada,
¡oh dichosa ventura!,
salí sin ser notada,
estando ya mi casa sosegada.

A escuras, y segura,
por la secreta escala, disfrazada,
¡oh dichosa ventura!,
a escura y en celada,
estando ya mi casa sosegada.

En la noche dichosa
en secreto, que naide me veía,
ni yo miraba cosa,
sin otro luz y guía,
sino la que en el corazón ardía.

Aquésta me guiaba
más cierto que la luz del mediodía,
adonde me esperaba
quien yo bien me sabía,
en parte donde naide parescía.

¡Oh noche que quiaste!
¡Oh noche amable más que el alborada!
¡Oh noche que juntaste
Amado com amada,
amada en el Amado transformada.

En mi pecho florido,
que entero para él solo se guardaba,
allí quedó dormido,
y yo le regalaba,
y el ventalle de cedros aire daba.

TENGIILL

No feedback yet